Dear Friends

I would like to thank my new friends (created within 15 to 30 seconds with the power or Paint) who cheered me up last Saturday night.

GROO

KOOSH

NIKO

 PANKEY

POCO

SPARKENCER

WIRLOCK

Thank you so much guys. You don't know how much you have done for me mean to me. RAWR!

Stuck

Maybe I learned my lesson. But maybe I didn't. I've known to myself that this leads to nothing. But then, I can't help it. I'm too shallow. I'm too deep. I've thrown everything and leave a piece to keep. Is this wrong? But it feels right. There's a thin line between what won't and what might.

It's been a long while and I still can’t figure out how does one heart comes pounding, and raising, and skipping, and crushing down all at the same time. How can one person’s smile bring pain of longing to have, and wanting to keep, and waiting to be, and erase all of them at once? What should I do? Well, do I have a choice? I’m always in between stop and go. I’m always too scared to start and too scared to let go.

I'm scared of losing you. Wait, let me correct that. I'm scared of being away from you. I'm not exactly losing you because from the start, I know I can't have you. Especially now, I'm stuck. I'm stuck somewhere new, yet, familiar.

Don't be mistaken. I'm not sad, not at all, not a bit. I am actually happy despite everyone else's point of view. Yes, I know that when you find out what I'm saying, I would look really helpless and pathetic but then who cares? I am happy with this. I am happy anywhere as long as it is with you.

I am stuck there. I can't help my feet from pointing at your direction. I don't know how to say no because no matter what yes means, it'll make you happy and I'll be happy too. I don't know. I think being hopeful and hopeless just differ on how you see it.

Do you know the feeling when you dream at night about falling from somewhere really high and wake up with it? That is exactly how I feel whenever I think about you. I find myself catching for breath but try to slow it down so no one would notice.

I really really really like you. And I don't know how to stop because I don't want to. And again, I'm not asking anything from you. Just stay where you are, if not, ask me to go with you. No, I won't make a move because I think that's what you wish. I just want to be stuck with you.

Throwback Status

Kunwari makata. Pagbasa ko ngayon katawa na. mga istatus nung Mayo 2013 (at kaunting Abril at Marso). Ano bang meron nung taon na yun? Ano nga ba? Gusto ko pa bang balikan? (Honestly di ko maalala exactly ano pinagdadaanan ko ng mga oras na iyon. or alam ko pala dinedeny ko lang. Ang ingay ko sa FB hindi ko pa nirecord lahat. baka bored lang)

_____________________

March 31, 2013

living by the day, is different from living by the moment.

_____________________

March 31, 2013

May mga pagkakataon na nahihirapan tayong ituloy ang isang bagay. Pero may mga panahon din na mas mahirap tumigil.

_____________________
April 6, 2013

unexpected things that come doesn't mean they're wrong.

_____________________

April 11, 2013

haha kahit naman sabihin kong bibitaw na ako di ko naman talaga kayang gawin hanggat di tapos. kahit sabihin ko nang ayaw ko na, di naman ako titigil. kahit sinasabi kong bahala na, ang totoo talaga'y natatakot ako at di ko kayang pabayaan. hahahahha. sa loob loob ko pipilitin at pipilitin ko pa din kahit nakakapagod na haha. sa isip ko, kaya pa yan, kahit maliit na percentage na pwedeng mangyari, at least may percentage sa ganoong possibilty. kaya pa yan! kaya pa to! kahit mahirap T_T

______________________

April 16, 2013

Why do we keep on making decisions that we know would hurt ourselves?

______________________

April 17, 2013

Teach your students how to love what you teach. Because when they do, they'll never cheat. :))

______________________

May 3, 2013

sometimes, you dont need to find a reason to trust someone, and that's what they call faith.

______________________

May 4, 2013

wag aamin.
pag umamin, wag mageexpect.
pag nagexpect, wag aasa.
pag umasa, wag magkakasakitan.
pag nagkasakitan, wag magkakailangan.
pag magkakailangan, wag magkakasakitan.
pag magkakasakitan, wag umasa.
pag umasa, wag magexpect.
pag nageexpect, wag aamin.

__________________________

May 4, 2013

the illusion of the mind.

__________________________

May 9, 2013

kahit naman sabihin ko minsang napapagod na ako. di naman ako nagsasawa. Kahit sabihin kong titigil na ako at mawawalan na ako ng pakielam di ko naman kaya.

__________________________

May 11, 2013

"Follow your heart."

___________________________

May 12, 2013

wag kang mapapagod o magsasawa sa mga bagay na alam mong gusto mo. wag na wag kang gagawa ng hakbang na alam mong pagsisisihan mo.

___________________________

May 12, 2013

dont play with other people's emotions. you'll end up hurting someone or end up getting hurt yourself.

____________________________

May 13, 2013

the point of no return.

____________________________

May 14, 2013

feeling ko talaga talent yung ability na mapigilan mo yung nararamdaman mo. haha.
____________________________
May 15, 2013

Bahay, baboy, bagyo.
Bahay, baboy, bagyo.
Minsan tayo'y isang bahay.
Ngunit di maiiwasan ang bagyo.
Ngayon tayo'y baboy sa magkaibang bahay.
Bahay, baboy, bagyo.
Bahay, baboy, bagyo.
Sana bagyo na lang ulit.
_______________________________
May 15, 2013

Being blind is no different from being not, if you refuse to peek.
Being deaf is no different from being not, if you refuse to hear.
Being mute is no different from being not, if you refuse to speak.
You can be as strong as you think, but ignorance will always make you weak.
_______________________________
May 15, 2013

Where do you go, when you have nowhere to go?
Are these secrets to keep, or feelings to show?
Will you accept, or will you let it be thrown?
Should you hold tighter, or should you just let go?



____________________________________
May 20, 2013

Kanina.
Habang naglalakad ako patungong tindahan ng milk tea sa area 2 ng mag-isa. May lumapit sa aking manong.
Manong: UP student ka?
Ako: *tumango na lamang habang medyo natakot*
Manong: Saan ka papunta?
Ako: *shrug shoulders kasi lalong natakot*
Manong: Pagpapalain ka
Ako: *Lumiko na ng daan*
Manong: Pagpapalain ka. Pagpapalain ka ng Diyos. Pagpapalain ka. *repeat till fade*
Hmmm. O_O


_______________________________________
May 20, 2013

Writing is like screaming your heart out.

_______________________________________
May 22, 2013

Where should you go, to the left where nothing is right, or to the right where nothing is left? Up until now, I don't know the answer.
_______________________________________
May 23, 2013

pag umaamin ka sa isang tao. two times ka umaamin. isa dun umaamin ka na din sa sarili mo.

_______________________________________
May 25, 2013

Human beings live in order to find the reason why they live.

Happy Place

I used to love this place. How come I'm wondering where I am right now?

Umaga Nanaman

Hay! Katrina ang tanga tanga mo. Sumabog ka nanaman out of nowhere. Ilang beses ko bang sasabihin na wag kang umasa sa iba at wag ka magdemand at wag na wag ka mageexpect. Choice mo ang maging mag-isa. Kailangan mo yan. Iyan ang katotohanan, na mag-isa ka lang. Kaya please, tama na yang drama drama mo na wala kang kasama. Masanay ka na.



Sana talaga nabangga na lang ako kahapon.

This Morning

This morning
I just got back to my apartment
then, I just prepared for the day
then, I went to school really early

This morning
I walked to school
because my new bike's tire is flat
because of some darn sharp things on the road

This morning
I thought it's a really fine day
it was cold and I was shivering a little
it was a nice start

This morning
believe me, it's a wonderful morning
my tummy is stuffed with a complete meal
and I'm looking forward to all my meals throughout the day

This morning
the truth is, this morning sucks to death
I don't have anywhere to go last night
And now I'm back from where I've been

This morning
is like waking up from a nightmare
and finding out that reality is even more of a disaster
I didn't have enough sleep but I had enough fear

This morning
I have these thoughts while walking to school
and hoped that that car just go and bump me while I cross the intersection
and I'd be really thankful to the driver

This morning
I have these thoughts while walking to school
that I should just die at that moment
and I guess a lot people will rejoice at the news
and I guess I am too, and I'd even join the party if I could

*Click*

Thoughts

Sana mabura na ko sa mundong ito.

Patay na Linya

DIYOS KO LORD! ANG DAMING GAGAWIN NAKAKAMATAY NA! WALANG PAHINGA PAHINGA MAY SAKIT PA KO MAYYYGAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHDD!!!!!


Hinga.

Nakakainis ang daming gagawin. Acads pa lang ang daming deadlines. Ang daming exams. Ang daming bagay. Hindi ako makasunod. HIndi ko alam uumpisahan. Tapos ngayon pa sakto yung madaming gagawin din sa ibang bagay. ARGHHHH! Nakakapagod. Drained na drained na ako.

Hinga.

Paano ba ko mag-uumpisa? Paano ko ba ito ihahandle ng maayos. Gagi. Bawal na bumagsak. Please naman wag ganun. Gagi. UGHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!


Sorry sa mga org ko hindi ko kayo maasikaso at nagpapabaya ako pero grabe kasi mismong priority ko hindi ko matake so intindihin niyo na ako. Gusto ko sabihin wag niyo muna ako gambalain ngayon. Pero hindi ko din alam kailan ako pwede bumawi kasi last sem di ko din kinaya at sinabi ko ngayon ako babawi. Apparently hindi ko pala kaya.

Hinga. Wew.

Help me. T_T Anyone. T_T Ang hopeless ko.

Hindi naman ako malungkot. Pagod lang talaga ako. Pagod sa lahat. Pagod din sa mga taong nakakapagod isipin na dapat di ko na ginagawa. Pagod sa mga gawaing hindi ko din makita yung sense. Pagod kahit sa mga bagay na mahalaga sakin. Kasi, pagod lang talaga ako ngayon.

Pero bawal mapagod. Bawal huminga.

Kahit subukan mo masasakal ka lang sa mga bagay bagay.

Tama na. Sobra na.

Gagi. Kahit ilang sems ko na sinasabi yan di din naman ako tumitigil.

Baka may choice.

Baka pwede.

Baka may escape.

Wala.

Hai. Hahanap na lang ako ng paraan.

Hinga.

Mind Over Matter

Don't get me wrong. I think that to love or to care for someone is human nature. And, I won't deny that I loved a lot of different people, romantically or not. They all came in different time, different place, and different love. "There are all kinds of love in this world but never the same love twice." -F. Scott Fitzgerald Yes, there are multiple times that I have fallen, whether to be caught on somebody's arms or not. But really, for all of those who I've fallen onto, there is this something in my feelings that is dominating. Mind over matter. I love the mind over the matter. Intellectual romance. I don't know. Is it wrong not to deeply crave someone's kiss or touch that much? Is it wrong to fall in love more on the perfect mix of conversations and silence rather than the smooth flow of body heat and breath? I may not fall for a person the same way as the others, which made me doubt if I really fell or not, but then now, I think that I really do but in a different way. It's just weird. I don't know if it's just a phase or what but at least now I'm pretty sure of what I think. I think that we talk in different language, in different forms of love. And we wait for that person who has or understands the one same as yours. Maybe, some language are just a little bit more mainstream than others. I mean, there are also times I don't understand others' way of showing affection, so I don't really expect people to understand mine. Does it really matter? Well, it does. But I think knowing or acknowledging my true feelings is enough no matter how strange it is. I think knowing what you want is the one that matters even if the person you have feelings for won't be able to get your love language. Oh well. Maybe it's not meant to be.

Loverage

Pinagbakasyon ko muna si feelings. Hindi ko inakalang isang araw kakatok siya muli. Either tinopak lang ako isang gabi, o legit itu kasi nagsurvive siya ng bakasyon.

Hindi siya nagsurvive ng bakasyon, nabuo siya. Hindi ko naman siya iniisipan ng ganoon dati. Pero ayon, mag-iisang linggo na simula noong tinopak ako at bigla kitang namiss.

Topak lang siguro talaga. Pero basta ganito yung nangyari.

Hindi ito si Mr. Clean. Appreciative lang ako at chaka talaga feelings ko para sa kanya. Nakarelate lang ako sa kanya one day tapos, tapos na. Interesado lang noong una pero wala talagang nabuong solid na feelings.

Lumuwas ako para magparecheck. Pumasok ng EEE, at naalala kita. Nagflash ang lahat ng memories in one blink. Hindi ko nanaman madistinguish, o madefine iyong nararamdaman ko. Lagi na lang ganito. Juice colored. LOVERAGE! Hindi ako sure kung love pero sure ako may rage. Para akong lasing noong araw na iyon. Nasa byahe ako pauwi at sobrang nagugulumihanan. Hinahanap kita ng hindi ko napapansin. Longing. Masakit. Uhaw. Baliw. Tanga.

Miss lang talaga kita hanggang ngayon. Hindi ko nga lang alam ano gagawin pag nagkita ulit tayo. Kasi wala naman tayong mapag-uusapan. Nung bakasyon nga eh hindi kita magawang gambalain kasi sino naman ako di ba? Gusto lang talaga kitang kausap. Gusto ko lang talaga iyong company mo. Lagi mo akong pinapasaya. Legit. My diliman world is not as dilim as it were. Iba ka kasi. Kaya mong magtrespass sa boundaries na sinet ko ng hindi ko namamalayan. JUSMIYO! NALILITO AKO!

Ito na siguro ang isa sa pinakaweird na sitwasyon ko ever. Bago pa man magkaroon, naisip ko na kasi. There is a thin wall between us, a thin impenetrable wall. Wala. Bukod sa wala, hindi pwede. Everytime nagtatanong ang puso ko, kinakadena siya ng mundo. 

Untouchable star. Get close and get burned. Just look at them shine from afar. It's not about deserving one, you really just can't have one.

Pag sana nagkita tayo, masagot ang mga tanong ko sa sarili ko. Pero ayon. Please, even if I can't touch you, I wanted to be as close as I can. In other words, let us remain friends. Please, even if I can't have you, I don't want to lose you.

In fairview ha! Sinusulat ko lang ito pero sakit na sa dibdib. Legit yung kadena talaga. Partly nakakainis kasi parang inaamin ko sa sarili ko na such feelings exist. Huhu. I don't want to fool you. I mean, gusto ko talagang maging friends tayo. Nakakalungkot kasing isipin na tapos na, if ever. Basta iyong feelings ko hindi naman sure. I mean, nung una wala talaga akong naiisip na ganoon. Sumagi lang noong may direktang nagtanong sakin kung meron. At hindi ko na maalis sa isip ko iyong tanong na "Meron nga ba?"

Huhu. Hindi ko naman sobrang kilala sarili ko. Pero sure akong ang tanga tanga ng ginagawa ko. At mas tanga pa kasi alam ko nang ganoon hindi ko pa masolusyonan. Umamin kaya ako na naguguluhan ako? Haha joke. Ang hirap noon. Ang weird noon. Para kong sinaksak ang sarili ko. At baka hindi mo na ako kausapin forever. Walang forever pero baka dahil doon magkaroon.

HAHA. Sana hindi ka bored at biglang mapadpad dito at mabasa mo ito. If nabasa mo, sana hindi mo maisip na ikaw. Pero on the first place, sa tingin ko naman hindi mo maiisipang tignan. :))

For the Nth time, bahala na. :)) And I miss you :))

I Am Not Lost

I am found, or at least, I'm trying to.

On the last year of its first century, I decided to drift away. I wanted to find my own path despite all strong currents. And going away from one doesn't mean that I am not happy, that I am unfortunate, that I am lost.

Please, I don't need pity. And I know, they will never understand me as long as they stay on the same boat. But I hope they don't get me wrong. I had no problem with them. I just feel that I am not one of them. Also don't get the wrong idea I got it from somewhere or someone else. I got from all over the place and decided on my own, no one needs to tell me. It is not something I have decided in one night. It is more of something that accumulated over time, even through my childhood up until now and I just had the courage to speak about it.

I didn't want to be a hypocrite. I didn't want to be pretentious. And I am not sorry for what I've done.

Overload: After 2 AM (part 9)

Ang sama lang ng pakiramdam ko ngayon at mabigat na ang eyelids ko pero masyado kong namiss ito. Long time no session.

OVERLOAD. Kapag mabigat na at gusto mo na bitiwan. Kusa na lang mag-ooff.

Masaya naman ako. :) Kasi nawala na lahat ng conflict na alam ko as of this moment. Well, update lang, hindi ko nasabi. :) Kahit gaano kacasual ng nasa isip ko hindi ko nagawa. Parang dumating na lang iyong time na okay na lang ako at bahala na kung masabi ko at hindi kasi parehas lang iyon sa iyo. Meanwhile, sa process kasi ng engot stage ko, may iba pa akong napahamak. Hay. Iyon talaga eh. Isa sa mga dahilan bakit nakakawalang gana ang sarili. Nabagabag nanaman ako ng higit-kumulang isang buwan kakaisip ng mga bagay-bagay. Pero buti na lang, napapag-usapan. 

Ayon, akala ko okay na ulit. Nawala na iyong awkwardness ko doon sa taong iyon pero pinaisip, pinareevaluate nanaman niya nararamdaman ko sa iyo. Hindi ko naman pinagkakaila mga sinabi niya. Pero iyong mga sinabi ko sa kanya dati still holds true. "Bakit pa?" 

Kung may gagawin naman ako na alam ko wala namang magiging epekto, bakit pa? 

Hindi ito pagiging emo shit ha. Nagpapakatotoo lang. Legit talaga na gusto ko lang na maging friends tayo. Nothing more, nothing less. Swear, nawawala-wala na iyong kahibangan ko kaya mas okay na. At alam ko naman sa sarili kong magdidisappear. Hahaha! Hinihintay ko lang kasi kusa lang siya at hindi mo mapipilit mawala.

Kahit anong baon gagwin ko, kung mananaliting buhay, lagi mo din yang hahalukayin. Dalawa lang iyan. It's either, iunderexpose ang sarili hanggang sa mawala, o ioverexpose ang sarili hanggang sa mawala.

Hai. Nakakahiya pa din ang gulong ginawa ko. Hindi ko ineexpect iyon sa sarili ko. Sana maregain ko tiwala ng mga tao.

Pero alam mo, nanghihinayang ako sa dalawang buwan na ito. Hindi ko lang sure kung alam mo kung bakit. Pero ewan, basta masaya ang lahat!

Sparks: After 2 AM (part 8)

Ang puso kapag may matinding feelings, tumatakbo na parang speed of light, kaya siguro tinawag na "sparks".


"Head over feels. Head over feels. Mind over matter. Head over feels" Ito na lamang ang lagi kong sinasabi sa sarili ko. Isang excuse para sa kaduwagan ko para harapin ang mga bagay na hindi ko kayang harapin at aminin ang mga bagay na di ko maamin.

Pero ngayon, taliwas sa mga sinabi ko sa past, heto ako ngayon, susubukang harapin ang problema kong ito. Ano pa bang sense? Kahit magforward or backward ako, parehas lang na may sakit.

Ewan ko. Kapag naramdaman mo itong sparks di mo talaga sure kung gaano kalegit, pero enough para sabihing may naramdaman ka at huwag mo ito ipagkakaila. Iyon na iyon, impulse para gumawa ng katangahan taliwas sa head over feels na iyan. Impulse na nagdidistinguish ng conviction at preference. Impulse para makapaggather ng strength, ng courage that you didn't know you have. And yes, I wanted to tell you despite all the risks and restraints. I wanted to tell you this.

I don't know about tomorrow, but at least I know that I like you now.

And I guess not only now but for a while now. And, I'm not expecting anything in the future. I just want to tell you so that I can let go of this large baggage. If you are happy with another person, it's fine, or at least I'll be trying my best to be fine.

After 2 AM (part 7) (at may halong ibang bagay)

Ugh! Ang sakit sakit pa din. Taliwas man sa sinabi ko sa huling After 2 AM session, nilalabas ko lang ang honest feelings ko.

Sa kada semestre na dumadaan ang event na ito, may nangyayaring nakakaapekto sa akin. Natrauma na nga ako eh, kaya sabi ko hindi na lang ako pupunta tulad nung mga past sems. Isang hinanain ko diyan eh, pagkatapos, laging wala akong mapuntahan. Ganoon lang siguro talaga ako kamalas. Ganoon lang din siguro na nagkakataon na sa tuwing araw na iyon nangyayari. Himala nga may sinamahan ako ngayong gabi. Ipinagpalit ko pa sa isang mahalagang event the next day, na kapag pumalya ay maaaring ikasira ng kinabukasan ko. Pero may kaunting trauma pa talaga ako kaya hindi ako masyadong nakihalubilo. Anyway, gusto ko lang inote yung NAKAKABADTRIP NA GUARD NA HINDI KAMI PINAPASOK NG LAMPAS ISANG ORAS. EPAL MO!

Okay. Seryoso na. I'm getting a little bit ahead of myself. Sorry talaga. Hating-hati iyong buong atensyon ko buong gabi. Mga mata ko na nakatingin sa harap pero ang pakiramdam at isip ko, nasa likod. Dinistract ko na lang sarili ko. Mali talagang magreact ako, alam ko. Kaya sorry talaga. Gusto ko lang ilabas ng kaunti. Wala akong balak mamigil ng kahit ano o magpush ng kahit ano.

Masakit lang talaga na makita.

Pero pangako, makakaget-over din ako. Pramis.

After 2 AM (part 6)

I give up.

Or at least I'm trying to. Lalo na ngayon na mas nakikita ko na ang position ko sa buhay mo.

Ganyan ka eh, lalapitan mo ako, kapag wala ang iba. Feeling ko alam mo naman na apektado ako sa mga paglapit mo. Pero ayun, hindi ko na iisipan iyon ng kahit ano. Friendly ka lang talaga.

Hindi naman talaga matindi nararamdaman ko para sa iyo. Minsan natutuwa lang talaga ako. Pero I don't want to be just one fish in your sea. At ayun, mas gusto kong friends tayo, more like magkapatid. Ang childish ata pairalin pa itong small things.

Tapos minsan nakakacurious lang talaga anong iniisip mo o nararamdaman sa mga tao. Alam ko open ka naman sa mga tanong pero wala masyadong nagtatanong sa iyo. Ang galing lang talaga. Tapos, yung mga apektado ako sa galaw ng mga tao sa paligid mo. Haha sana hindi na ako halata kasi nag-eeffort ako ng sobra para lang maging normal sa paningin ng lahat.

Mas madalas din na nakakalimutan kita kaysa naaalala. Share lang. Baka kasi masyado kang feeler. Biruin mo nakalimutan ko nga ikaw over the vacation. I believe possible ulit yun.

Pero ayun din, nababagot ako sa buhay ko at siguro naghahanap lang talaga ng inspirasyon. Ang hirap nang magtiwala, ang hirap nang umasa, ang hirap nang imbak ng pakiramdam at mapunta lang sa wala. Ang hirap lang. Hinahayaan na lang dumaan ang oras, panahon, araw, ulan o kung anuman at maghintay ng mangyayari.

Salamat na din sa lahat, sa time, sa opportunity. Most probably, I'll still be around to entertain you but it will almost be impossible to consider a future with you beyond friends. And I like it this way the most.

After 2 AM (part 5)

Congratulations. Hindi ko akalaing aabot ito ng part 5. Siguro ang saya saya lang iupdate.

Nakaget over na ako sa isang parte. Iyong isa, humuhupa na din. Wala lang. Masaya lang ako na kasama ka. Kaya nga go with the flow lang kapag andyan ka. Minsan, hindi ko alam hinahanap na pala kita. Hindi ko talaga alam.

Minsan weird na nung sinasabi ko o ginagawa. Tulad na lang nung pag bumagsak ka sa exam ililibre mo ako. Haha. Sorry. Umoo ka naman eh. Pero sorry sa exam mo.

Ewan ko ba, ang lakas lang talaga ng dating mo recently. Hindi naman kita typically type. Tapos, nakakatuwa naman ang friendship na mayroon tayo. I'm glad we're friends. Basta ang alam ko makakaget over din ako dito. Phase lang to.

Pero sa ngayon, ieenjoy ko muna.

#DescribeYourFriendsIn1Word

Non-existent. Kahit na ilang beses ko ideny, may mga circumstances talaga na laging nagpaparealize sakin ng katotohanang ito.

It has always been me alone who's been thinking, cherishing, remembering how things went and going. Pero at the end of the day, I am alone. Yes, never ko pa nakita na kasama ako sa big picture ng mga tinuturing kong friends. It's like I'm not always part of anyone's life. As if I won't stay with the for the rest of it. As if my presence is a joke. "Ah, andiyan lang iyan. That won't matter." I don't really matter. It doesn't really matter if I'm there or not. Tapos, heto ako, dreaming of being with you guys. How did I end up to be matampuhin without having any stable friends. It sucks. Having no one to consider you in planning. Having no one to remember you in a memory that you remember so well. Being left behind without anyone noticing. Di ko talaga alam kung anong nasa isip niyo. "She's gonna be fine!" Ganoon ba? Well, I'm not. Hindi ko nga alam if naiisip niyo ko in the first place.

Ang hirap lang maging invisible.

Tapos, sasabihin niyo, I have to be honest with my feelings. Chill lang ako. Sasabihin niyo, hindi ito totoo at overthinking lang ako. Then why does it happen ALL the time? Ilang beses ko na ito pinalagpas sa buhay ko pero nakakabanas na kasi. O baka nga tama kayo na hindi ito totoo and maybe, I always end up with the wrong set of people. Pero saan pa kasi ako tatakbo, kung hindi sa mga tinuturing kong kaibigan? I don't know what is wrong with me. And no one cares to tell me.Mahirap kumausap ng hangin. Salita ka ng salita, hindi mo alam kung may nakikinig talaga. Kung meron man, hindi mo alam kung nagmamatter talaga.

Baka naman sinasabi niyo ang babaw ko. Oo, for the short term, ang babaw pero kung buong buhay mo ganto, minsan naiipon tapos sasabog ka na lang minsan minsan. Is what I want too much too ask?

Hai.

May mga panahon talaga na ganito na nalulungkot lang talaga ako. Lalo pa ngayong linggo, kapag inassess ko lahat ng nangyari sa akin, feeling ko maaalala ko lagi iyong mga nangyari and I will cherish them pero sa ibang kasama ko, they will forget na andon ako sa scene. Trust me, it happens almost all the time.

Proven and tested ko na yata itong pagiging imbisibol.

After 2 AM (Part 4)

It's already February 15 at wala namang nangyari kahapon.

Ang ibig sabihin ko ng walang nagyari eh as in wala akong naramdaman kung hindi ligaya kasama ang mga kaibigan. Chill-chill lang habang sumisilip sa buwan at nagbibilang ng bituin.

Oo, aaminin ko, may mga inexpect, winiwish, hinohope akong gawin, mangyari, o kung ano man pero sadly, hindi natuloy. Pero okay lang naman.

Wala naman akong naramdaman. Siguro kaunting hinayang pero walang poot o hapis.

Oo alas kwartro na nga ngayon at hindi dahil sa kakaisip kung hindi dahil pinilit ko lang magising dahil nanunuod ako ng pelikula at wala lang. Gustuhin ko an na laliman pa ang aking pag0iisip ngayon ay hindi ko na kaya dahil napapapikit na mga mata ko habang sinasabi ko ito.

Haha. Siguro minsan masaya na din iyong walang nangyayari. Ito yung mga pagkakataong buti na lang napapaiwas ka, napapalayo isipan o nababaling sa ibang bagay ang atensyon. Siguro nga ito na iyon. Ibang ba ang nasa isip ko ngayon kumpara sa mga lumipas na After 2 AM sessions natin. Ngayon parang mas kalmado at mas tumatanggap ako.

Haha ito yata yung sensation pag naiiisip mong may nagmamahal naman sayo. Mas nafeefeel secured ako ngayon kaysa sa ibang After 2 AM sessions, mas sigurado at mas masaya.

Sana mapafeel pa ng mga kaibigan ko ito para magtuluy-tuloy na ito.

Tignan ko sa ibang araw kung ano mangyari, bahala na.

Ayaw ko na mag-isip. Inaantok na talaga ako. Good night.

After 2 AM (part 3)

Gusto ko sanang sabihin na may tama lang talaga ako kasi lampas na ng alas-dos ng umaga.

Pero ngayon kasi, wala pa ngang alas-dyes ng gabi at binabagabag nanaman ako. Di na siguro magandang katwiran yun.

So ano nga namang magandang ideya nanaman tong ginawa ko. Nangausap ako ng tao. Akala ko ba conceal, don't feel, put on a show? Eh, minsan kasi di ko talaga mapigilan isipin na mag-isa lang. Minsan masyado na akong nagdwedwell sa idea at lalo ko lang pinapakumplekado kahit di naman dapat.

Eh kasi minsan, masakit. Feeling ko nga naramdaman ko na to dati at naulit lang ngayon. Baka nga nablog ko pa. Sige mamaya ichecheck ko. PERO AYAW KO TALAGA MAULIT YUN. AS IN. Iba kasi to. Ibang iba sa dati. Kung wala akong napala dati, mas wala akong mapapala ngayon.

Hay utak, ba't antalino mo pero at the same time, puso, ba't antanga tanga mo. Bakit hindi kayo magkasundo sa isang bagay? Hindi niyo ba alam na mas lalong humihirap kapag ganyan kayong nagtatalo? Maawa naman kayo sa akin at sa mga taong posibleng maapektuhan.

Iyon pa. Dati okay lang kasi ako lang. Ngayon, di ko alam, baka may maapektuhan kapag umiral yung katangahan ko na 'wag naman sana mangyari, diyos ko po lord.

Ang hirap din pala nung ikimkim mo lahat. Maya't maya pwede ka sumabog. Kaysa maitago mo eh maikakalat mo pa. Kaysa nagpakatalino ka eh nagpapakatanga. Yes naman. Syempre 'yung aim ko iyong maging matalino at masagip ko lahat. Magpakabayani para sa bayan! Woo! Magpakabayani nga ba o magpakamartir? Haha. Pwede naman sabay parehas hindi ba?

Hay, Lord. Gabayan niyo po ako sa mga susunod kong hakbang. Alam niyo naman pong ako iyong uri ng tao na ayaw na may napapahamak at ayaw na nakakasakit ng iba.

Haha. Ang lala ko na. Woo. Kaya ko ito. Kaya din nila. Kaya naming lahat. Pero sana makatagpo ako ng isang masasabihan ko ng buong storya without hesitation at maaasahan ko. Para malaman kong nasa katinuan ako at hindi pa ako nasisiraan ng bait.

Sa kabilang banda, parang gumagawa lang ako ng storya. Guni-guni ko lang pala lahat 'to. Well, hindi ba sabi ko nga, wala naman talaga akong mapapala talaga dito.

Lagi na lang ganito. Huwag na masyadong i-feel. Kahit na it feels like it.
Even if it's before 2 AM.