Titanic: After 2AM (Part 12)

Minsan pagkatapos ng ulan, nagkakaroon ng bahaghari, o kaya nama'y nagkakaroon ng flash floods. Minsan naman, sabay.

Ang hirap. Alam ko nag-ooverthink ako, pero ganoon talaga ako. Hobby ko na lang ang mag-ipon ng happy crush at kumota araw-araw. Umaasa nga ako na sana sila na lang talaga yung tunay kong gusto. Problem is hindi talaga, as of now.

Ang hirap talaga. Alam mo yung feeling na parang iniiwasan ka ng tao pero baka overthinker lang ako at hindi talaga pero the struggle is real. Gusto ko na talagang pigilan sarili ko. I mean nagagawa ko na siya I think kahit papaano externally pero internally, hindi ko pa din kayang pigilan sarili kong isipin ka. Ngayon nga iniisip ko kung pupunta ako sa iyo. Most likely, oo. Tapos, ano na? Ewan ko.

Napakalaking distraction sa finals week. Haha kasalanan ko naman. Pero sana sa sembreak may mangyaring kanaisnais. Bahala na. I allow myself today to have impulsive decisions.

Pero wait, may isa pa akong bagay na inooverthink. Ngayong linggo kasi, parang may instances na bumabalik yung microfeelingsko sa dati. Akala ko sa sarili ko tapos na talaga iyon. Nakakatawa. Hindi ko alam kung hindi pa talaga ako nakakamove on tapos ikaw iyong ginawa kong panakip-butas, o sa kagustuhan kong makaget over sa iyo ay ginagawa ko siyang panakip-butas. Actually, eitherway ayaw ko. Gusto ko na lang maging halaman. Gusto ko magkaroon ng normal kong gusto. Gusto ko na lang talaga gustuhin yung happy crush ko.

Kaso hindi talaga ngayon.

IMPULSE: After 2 AM (Part 11)

Mananahimik na sana ako.

Pero ayun, nung isang araw, nagising akong galit na galit sa mundo. Saksi ang mga rommates ko. Bakit kasi sa lahat ng mapapaniginipan ko ikaw pa?

Ganito kasi. Ang saya-saya ko sa panaginip na parang dream come true. Ang saya-saya kong kasama ka daw. Oo, napakasaya ng panaginip ko. Kaya nga napakalungkot nung magising ako. "Panaginip lang pala", bulong ko sa sarili.

Mananahimik na sana ako pero naistorbo ang natutulog kong damdamin. Haha, charot.

Pero seryoso,

you. bitch. dream.

Huwag mo na guluhin itong stabilizing state ko.

Final Value Theorem: After 2AM (Part 10)

Limit approaching you. Well, di ko masabi kung towards steady-state na ito. Pero may bagay na medyo sure ako.

Una, di na ko nagseselos to other people. Hindi na ko gaanong kaaffected sa mga ganap at gawa ng external forces.

Pangalawa, naprove ko, after more than a week, may feelings pa din ako para sayo.

Well, well, biruin mo yun. Pero ayun, okay na kong friends tayo. Okay na kong nakikita ka sa klase. Okay na kong nag-uusap tayo. At kung ano man ang kahantungan na feelings na to. Maging unstable man at magapproach ng infinity amplitude, or magdecay to zero, or magstay sa certain value, medyo sure akong magiging okay na ako from now on when it comes to you. Anyway, sorry, susulitin ko pa din yung mga sandali with you. Magsasabi ako ng iba't ibang tao na kunwari gusto ko pero ang totoo, masaya ako tuwing andito ka sa tabi ko. :)

Overload: After 2 AM (part 9)

Ang sama lang ng pakiramdam ko ngayon at mabigat na ang eyelids ko pero masyado kong namiss ito. Long time no session.

OVERLOAD. Kapag mabigat na at gusto mo na bitiwan. Kusa na lang mag-ooff.

Masaya naman ako. :) Kasi nawala na lahat ng conflict na alam ko as of this moment. Well, update lang, hindi ko nasabi. :) Kahit gaano kacasual ng nasa isip ko hindi ko nagawa. Parang dumating na lang iyong time na okay na lang ako at bahala na kung masabi ko at hindi kasi parehas lang iyon sa iyo. Meanwhile, sa process kasi ng engot stage ko, may iba pa akong napahamak. Hay. Iyon talaga eh. Isa sa mga dahilan bakit nakakawalang gana ang sarili. Nabagabag nanaman ako ng higit-kumulang isang buwan kakaisip ng mga bagay-bagay. Pero buti na lang, napapag-usapan. 

Ayon, akala ko okay na ulit. Nawala na iyong awkwardness ko doon sa taong iyon pero pinaisip, pinareevaluate nanaman niya nararamdaman ko sa iyo. Hindi ko naman pinagkakaila mga sinabi niya. Pero iyong mga sinabi ko sa kanya dati still holds true. "Bakit pa?" 

Kung may gagawin naman ako na alam ko wala namang magiging epekto, bakit pa? 

Hindi ito pagiging emo shit ha. Nagpapakatotoo lang. Legit talaga na gusto ko lang na maging friends tayo. Nothing more, nothing less. Swear, nawawala-wala na iyong kahibangan ko kaya mas okay na. At alam ko naman sa sarili kong magdidisappear. Hahaha! Hinihintay ko lang kasi kusa lang siya at hindi mo mapipilit mawala.

Kahit anong baon gagwin ko, kung mananaliting buhay, lagi mo din yang hahalukayin. Dalawa lang iyan. It's either, iunderexpose ang sarili hanggang sa mawala, o ioverexpose ang sarili hanggang sa mawala.

Hai. Nakakahiya pa din ang gulong ginawa ko. Hindi ko ineexpect iyon sa sarili ko. Sana maregain ko tiwala ng mga tao.

Pero alam mo, nanghihinayang ako sa dalawang buwan na ito. Hindi ko lang sure kung alam mo kung bakit. Pero ewan, basta masaya ang lahat!

Sparks: After 2 AM (part 8)

Ang puso kapag may matinding feelings, tumatakbo na parang speed of light, kaya siguro tinawag na "sparks".


"Head over feels. Head over feels. Mind over matter. Head over feels" Ito na lamang ang lagi kong sinasabi sa sarili ko. Isang excuse para sa kaduwagan ko para harapin ang mga bagay na hindi ko kayang harapin at aminin ang mga bagay na di ko maamin.

Pero ngayon, taliwas sa mga sinabi ko sa past, heto ako ngayon, susubukang harapin ang problema kong ito. Ano pa bang sense? Kahit magforward or backward ako, parehas lang na may sakit.

Ewan ko. Kapag naramdaman mo itong sparks di mo talaga sure kung gaano kalegit, pero enough para sabihing may naramdaman ka at huwag mo ito ipagkakaila. Iyon na iyon, impulse para gumawa ng katangahan taliwas sa head over feels na iyan. Impulse na nagdidistinguish ng conviction at preference. Impulse para makapaggather ng strength, ng courage that you didn't know you have. And yes, I wanted to tell you despite all the risks and restraints. I wanted to tell you this.

I don't know about tomorrow, but at least I know that I like you now.

And I guess not only now but for a while now. And, I'm not expecting anything in the future. I just want to tell you so that I can let go of this large baggage. If you are happy with another person, it's fine, or at least I'll be trying my best to be fine.

After 2 AM (part 7) (at may halong ibang bagay)

Ugh! Ang sakit sakit pa din. Taliwas man sa sinabi ko sa huling After 2 AM session, nilalabas ko lang ang honest feelings ko.

Sa kada semestre na dumadaan ang event na ito, may nangyayaring nakakaapekto sa akin. Natrauma na nga ako eh, kaya sabi ko hindi na lang ako pupunta tulad nung mga past sems. Isang hinanain ko diyan eh, pagkatapos, laging wala akong mapuntahan. Ganoon lang siguro talaga ako kamalas. Ganoon lang din siguro na nagkakataon na sa tuwing araw na iyon nangyayari. Himala nga may sinamahan ako ngayong gabi. Ipinagpalit ko pa sa isang mahalagang event the next day, na kapag pumalya ay maaaring ikasira ng kinabukasan ko. Pero may kaunting trauma pa talaga ako kaya hindi ako masyadong nakihalubilo. Anyway, gusto ko lang inote yung NAKAKABADTRIP NA GUARD NA HINDI KAMI PINAPASOK NG LAMPAS ISANG ORAS. EPAL MO!

Okay. Seryoso na. I'm getting a little bit ahead of myself. Sorry talaga. Hating-hati iyong buong atensyon ko buong gabi. Mga mata ko na nakatingin sa harap pero ang pakiramdam at isip ko, nasa likod. Dinistract ko na lang sarili ko. Mali talagang magreact ako, alam ko. Kaya sorry talaga. Gusto ko lang ilabas ng kaunti. Wala akong balak mamigil ng kahit ano o magpush ng kahit ano.

Masakit lang talaga na makita.

Pero pangako, makakaget-over din ako. Pramis.

After 2 AM (part 6)

I give up.

Or at least I'm trying to. Lalo na ngayon na mas nakikita ko na ang position ko sa buhay mo.

Ganyan ka eh, lalapitan mo ako, kapag wala ang iba. Feeling ko alam mo naman na apektado ako sa mga paglapit mo. Pero ayun, hindi ko na iisipan iyon ng kahit ano. Friendly ka lang talaga.

Hindi naman talaga matindi nararamdaman ko para sa iyo. Minsan natutuwa lang talaga ako. Pero I don't want to be just one fish in your sea. At ayun, mas gusto kong friends tayo, more like magkapatid. Ang childish ata pairalin pa itong small things.

Tapos minsan nakakacurious lang talaga anong iniisip mo o nararamdaman sa mga tao. Alam ko open ka naman sa mga tanong pero wala masyadong nagtatanong sa iyo. Ang galing lang talaga. Tapos, yung mga apektado ako sa galaw ng mga tao sa paligid mo. Haha sana hindi na ako halata kasi nag-eeffort ako ng sobra para lang maging normal sa paningin ng lahat.

Mas madalas din na nakakalimutan kita kaysa naaalala. Share lang. Baka kasi masyado kang feeler. Biruin mo nakalimutan ko nga ikaw over the vacation. I believe possible ulit yun.

Pero ayun din, nababagot ako sa buhay ko at siguro naghahanap lang talaga ng inspirasyon. Ang hirap nang magtiwala, ang hirap nang umasa, ang hirap nang imbak ng pakiramdam at mapunta lang sa wala. Ang hirap lang. Hinahayaan na lang dumaan ang oras, panahon, araw, ulan o kung anuman at maghintay ng mangyayari.

Salamat na din sa lahat, sa time, sa opportunity. Most probably, I'll still be around to entertain you but it will almost be impossible to consider a future with you beyond friends. And I like it this way the most.

After 2 AM (part 5)

Congratulations. Hindi ko akalaing aabot ito ng part 5. Siguro ang saya saya lang iupdate.

Nakaget over na ako sa isang parte. Iyong isa, humuhupa na din. Wala lang. Masaya lang ako na kasama ka. Kaya nga go with the flow lang kapag andyan ka. Minsan, hindi ko alam hinahanap na pala kita. Hindi ko talaga alam.

Minsan weird na nung sinasabi ko o ginagawa. Tulad na lang nung pag bumagsak ka sa exam ililibre mo ako. Haha. Sorry. Umoo ka naman eh. Pero sorry sa exam mo.

Ewan ko ba, ang lakas lang talaga ng dating mo recently. Hindi naman kita typically type. Tapos, nakakatuwa naman ang friendship na mayroon tayo. I'm glad we're friends. Basta ang alam ko makakaget over din ako dito. Phase lang to.

Pero sa ngayon, ieenjoy ko muna.

After 2 AM (Part 4)

It's already February 15 at wala namang nangyari kahapon.

Ang ibig sabihin ko ng walang nagyari eh as in wala akong naramdaman kung hindi ligaya kasama ang mga kaibigan. Chill-chill lang habang sumisilip sa buwan at nagbibilang ng bituin.

Oo, aaminin ko, may mga inexpect, winiwish, hinohope akong gawin, mangyari, o kung ano man pero sadly, hindi natuloy. Pero okay lang naman.

Wala naman akong naramdaman. Siguro kaunting hinayang pero walang poot o hapis.

Oo alas kwartro na nga ngayon at hindi dahil sa kakaisip kung hindi dahil pinilit ko lang magising dahil nanunuod ako ng pelikula at wala lang. Gustuhin ko an na laliman pa ang aking pag0iisip ngayon ay hindi ko na kaya dahil napapapikit na mga mata ko habang sinasabi ko ito.

Haha. Siguro minsan masaya na din iyong walang nangyayari. Ito yung mga pagkakataong buti na lang napapaiwas ka, napapalayo isipan o nababaling sa ibang bagay ang atensyon. Siguro nga ito na iyon. Ibang ba ang nasa isip ko ngayon kumpara sa mga lumipas na After 2 AM sessions natin. Ngayon parang mas kalmado at mas tumatanggap ako.

Haha ito yata yung sensation pag naiiisip mong may nagmamahal naman sayo. Mas nafeefeel secured ako ngayon kaysa sa ibang After 2 AM sessions, mas sigurado at mas masaya.

Sana mapafeel pa ng mga kaibigan ko ito para magtuluy-tuloy na ito.

Tignan ko sa ibang araw kung ano mangyari, bahala na.

Ayaw ko na mag-isip. Inaantok na talaga ako. Good night.

After 2 AM (part 3)

Gusto ko sanang sabihin na may tama lang talaga ako kasi lampas na ng alas-dos ng umaga.

Pero ngayon kasi, wala pa ngang alas-dyes ng gabi at binabagabag nanaman ako. Di na siguro magandang katwiran yun.

So ano nga namang magandang ideya nanaman tong ginawa ko. Nangausap ako ng tao. Akala ko ba conceal, don't feel, put on a show? Eh, minsan kasi di ko talaga mapigilan isipin na mag-isa lang. Minsan masyado na akong nagdwedwell sa idea at lalo ko lang pinapakumplekado kahit di naman dapat.

Eh kasi minsan, masakit. Feeling ko nga naramdaman ko na to dati at naulit lang ngayon. Baka nga nablog ko pa. Sige mamaya ichecheck ko. PERO AYAW KO TALAGA MAULIT YUN. AS IN. Iba kasi to. Ibang iba sa dati. Kung wala akong napala dati, mas wala akong mapapala ngayon.

Hay utak, ba't antalino mo pero at the same time, puso, ba't antanga tanga mo. Bakit hindi kayo magkasundo sa isang bagay? Hindi niyo ba alam na mas lalong humihirap kapag ganyan kayong nagtatalo? Maawa naman kayo sa akin at sa mga taong posibleng maapektuhan.

Iyon pa. Dati okay lang kasi ako lang. Ngayon, di ko alam, baka may maapektuhan kapag umiral yung katangahan ko na 'wag naman sana mangyari, diyos ko po lord.

Ang hirap din pala nung ikimkim mo lahat. Maya't maya pwede ka sumabog. Kaysa maitago mo eh maikakalat mo pa. Kaysa nagpakatalino ka eh nagpapakatanga. Yes naman. Syempre 'yung aim ko iyong maging matalino at masagip ko lahat. Magpakabayani para sa bayan! Woo! Magpakabayani nga ba o magpakamartir? Haha. Pwede naman sabay parehas hindi ba?

Hay, Lord. Gabayan niyo po ako sa mga susunod kong hakbang. Alam niyo naman pong ako iyong uri ng tao na ayaw na may napapahamak at ayaw na nakakasakit ng iba.

Haha. Ang lala ko na. Woo. Kaya ko ito. Kaya din nila. Kaya naming lahat. Pero sana makatagpo ako ng isang masasabihan ko ng buong storya without hesitation at maaasahan ko. Para malaman kong nasa katinuan ako at hindi pa ako nasisiraan ng bait.

Sa kabilang banda, parang gumagawa lang ako ng storya. Guni-guni ko lang pala lahat 'to. Well, hindi ba sabi ko nga, wala naman talaga akong mapapala talaga dito.

Lagi na lang ganito. Huwag na masyadong i-feel. Kahit na it feels like it.
Even if it's before 2 AM.

After 2 AM (part 2)

Nothing's happening.

Isip lang ako ng isip.

Conceal. Don't feel. Don't let them know. Let it go.

HAY! NAKO! MALAY KO! ANONG GAGAWIN KO!

Para namang may magagawa ako. Para namang may choice ako. Kahit anong piliin kong gawin may part na masakit. Di ko nga gets ano sinasabi ng damdamin ko. Di ko matistinguish yung pagkakaiba ng feeling ng gusto lumaban at gusto sumuko. Parang parehas lang na unstable.

May mga panahon talaga na hirap na hirap ako tumanggap ng isang bagay. Na kahit alam ko sa sarili kong totoo, lalabanan pa din ang sariling loob ng sa tingin nitong dapat. Dapat nga ba? Ano nga bang dapat at hindi?

Hindi ko na din alam. Nakakalito na. Di ko alam ano gagawin ko kasi di ko na din sure kung anong stand ko. Ano nga bang pinaglalaban ko?

Haha. Minsan kasi ganoon tayo. Gusto natin may mangyayari na lang o gumawa na lang. Tapos, saka na iisipin bakit yun ang nangyari o ginawa. We try to explain and reason out things that happen pero minsan, takot lang talaga magdecide sa umpisa at magkamali. Di ba sabi nga, there is a reason for everything. Mas madali daw magreklamo kesa gumawa. Syempre, diyan tayo magaling.

So ano na ngang gagawin ko?

Mag-iisip ng paraan ngayon? O mag-iisip ng dahilan sa susunod?

Wala na lang. Bahala na. Lampas alas tres na at inaantok na ako.

Iiwasan ko na lang ulit hanggang sa bigla na lang may maganap.

Let it go. Let it go.

After 2 AM

Nothing good happens.

I'm sorry, I can't stop myself from being bothered by some small detail that I have no right to be bothered about. I didn't know it would prick. I didn't know it will catch my attention. I didn't know.

And yeah, at this moment, I have no one to talk to. Everyone is sound asleep. And me, dwelling to the words I heard just a few hours ago. I SHOULD understand. I SHOULD let it go. But a part of me says, I don't want to. A part of me says, do something.

I have no one to talk to because even if my friends are awake, I don't know how to tell them. It's me fighting myself inside and I think, no one else could understand that. And that, that person is a friend.

Why am I so worried? Maybe I'm still shocked. Or maybe, I'm not really quite comfortable yet to this kind of situation and telling myself to get over it might take some more time.

This is it. pansit. I don't want to get involved. I don't want to be caught in the middle of it. I just cannot.

Anyway, most likely I'm just caught by my feelings because it is after 2AM.

And nothing good happens after 2 AM.