Loverage

Pinagbakasyon ko muna si feelings. Hindi ko inakalang isang araw kakatok siya muli. Either tinopak lang ako isang gabi, o legit itu kasi nagsurvive siya ng bakasyon.

Hindi siya nagsurvive ng bakasyon, nabuo siya. Hindi ko naman siya iniisipan ng ganoon dati. Pero ayon, mag-iisang linggo na simula noong tinopak ako at bigla kitang namiss.

Topak lang siguro talaga. Pero basta ganito yung nangyari.

Hindi ito si Mr. Clean. Appreciative lang ako at chaka talaga feelings ko para sa kanya. Nakarelate lang ako sa kanya one day tapos, tapos na. Interesado lang noong una pero wala talagang nabuong solid na feelings.

Lumuwas ako para magparecheck. Pumasok ng EEE, at naalala kita. Nagflash ang lahat ng memories in one blink. Hindi ko nanaman madistinguish, o madefine iyong nararamdaman ko. Lagi na lang ganito. Juice colored. LOVERAGE! Hindi ako sure kung love pero sure ako may rage. Para akong lasing noong araw na iyon. Nasa byahe ako pauwi at sobrang nagugulumihanan. Hinahanap kita ng hindi ko napapansin. Longing. Masakit. Uhaw. Baliw. Tanga.

Miss lang talaga kita hanggang ngayon. Hindi ko nga lang alam ano gagawin pag nagkita ulit tayo. Kasi wala naman tayong mapag-uusapan. Nung bakasyon nga eh hindi kita magawang gambalain kasi sino naman ako di ba? Gusto lang talaga kitang kausap. Gusto ko lang talaga iyong company mo. Lagi mo akong pinapasaya. Legit. My diliman world is not as dilim as it were. Iba ka kasi. Kaya mong magtrespass sa boundaries na sinet ko ng hindi ko namamalayan. JUSMIYO! NALILITO AKO!

Ito na siguro ang isa sa pinakaweird na sitwasyon ko ever. Bago pa man magkaroon, naisip ko na kasi. There is a thin wall between us, a thin impenetrable wall. Wala. Bukod sa wala, hindi pwede. Everytime nagtatanong ang puso ko, kinakadena siya ng mundo. 

Untouchable star. Get close and get burned. Just look at them shine from afar. It's not about deserving one, you really just can't have one.

Pag sana nagkita tayo, masagot ang mga tanong ko sa sarili ko. Pero ayon. Please, even if I can't touch you, I wanted to be as close as I can. In other words, let us remain friends. Please, even if I can't have you, I don't want to lose you.

In fairview ha! Sinusulat ko lang ito pero sakit na sa dibdib. Legit yung kadena talaga. Partly nakakainis kasi parang inaamin ko sa sarili ko na such feelings exist. Huhu. I don't want to fool you. I mean, gusto ko talagang maging friends tayo. Nakakalungkot kasing isipin na tapos na, if ever. Basta iyong feelings ko hindi naman sure. I mean, nung una wala talaga akong naiisip na ganoon. Sumagi lang noong may direktang nagtanong sakin kung meron. At hindi ko na maalis sa isip ko iyong tanong na "Meron nga ba?"

Huhu. Hindi ko naman sobrang kilala sarili ko. Pero sure akong ang tanga tanga ng ginagawa ko. At mas tanga pa kasi alam ko nang ganoon hindi ko pa masolusyonan. Umamin kaya ako na naguguluhan ako? Haha joke. Ang hirap noon. Ang weird noon. Para kong sinaksak ang sarili ko. At baka hindi mo na ako kausapin forever. Walang forever pero baka dahil doon magkaroon.

HAHA. Sana hindi ka bored at biglang mapadpad dito at mabasa mo ito. If nabasa mo, sana hindi mo maisip na ikaw. Pero on the first place, sa tingin ko naman hindi mo maiisipang tignan. :))

For the Nth time, bahala na. :)) And I miss you :))

Mr. Clean

Oo, ikaw nga Mr. Clean. Pero just as I learned it myself, I realized, it's not it. As of this vacation period, hindi ako apektado. Hindi kita naiisip. Wala akong pakialam in general.

Rain came pouring down when I was drowning that's when I could finally breathe

And that morning, gone was any trace of you, I think I am finally clean

At least may natututunan ako tungkol sa sarili ko. I mean, I realized you posses something na familiar. You remind me of a friend. You also remind me of myself, sometimes. That's it. Now that I got it, I think I don't want to play anymore.

There you have it. Mystery with a touch of a familiar memory catches my attention real quick. At least ganyan yung situation sa past interests ko. I think I have been looking for something that doesn't exist and ended up at your doorsteps. It doesn't matter now, does it? I mean, it's vacation. Let us take a break to overthinking activities. Bahala na next year kung ano mangyayari and that will explain everything hopefully.

Salamat na din sa lahat. Kahit papaano naging isa ka sa mga dahilan bakit naging makulay ang semestre ko. Good luck din sa iyo.

Titanic: After 2AM (Part 12)

Minsan pagkatapos ng ulan, nagkakaroon ng bahaghari, o kaya nama'y nagkakaroon ng flash floods. Minsan naman, sabay.

Ang hirap. Alam ko nag-ooverthink ako, pero ganoon talaga ako. Hobby ko na lang ang mag-ipon ng happy crush at kumota araw-araw. Umaasa nga ako na sana sila na lang talaga yung tunay kong gusto. Problem is hindi talaga, as of now.

Ang hirap talaga. Alam mo yung feeling na parang iniiwasan ka ng tao pero baka overthinker lang ako at hindi talaga pero the struggle is real. Gusto ko na talagang pigilan sarili ko. I mean nagagawa ko na siya I think kahit papaano externally pero internally, hindi ko pa din kayang pigilan sarili kong isipin ka. Ngayon nga iniisip ko kung pupunta ako sa iyo. Most likely, oo. Tapos, ano na? Ewan ko.

Napakalaking distraction sa finals week. Haha kasalanan ko naman. Pero sana sa sembreak may mangyaring kanaisnais. Bahala na. I allow myself today to have impulsive decisions.

Pero wait, may isa pa akong bagay na inooverthink. Ngayong linggo kasi, parang may instances na bumabalik yung microfeelingsko sa dati. Akala ko sa sarili ko tapos na talaga iyon. Nakakatawa. Hindi ko alam kung hindi pa talaga ako nakakamove on tapos ikaw iyong ginawa kong panakip-butas, o sa kagustuhan kong makaget over sa iyo ay ginagawa ko siyang panakip-butas. Actually, eitherway ayaw ko. Gusto ko na lang maging halaman. Gusto ko magkaroon ng normal kong gusto. Gusto ko na lang talaga gustuhin yung happy crush ko.

Kaso hindi talaga ngayon.

Watershed Transform

Ang sabaw ng una kong post tungkol sayo. Hindi ko alam. Nung binasa ko ulit, ang sabi ko na lang "WHUUUUT?!?!"

Anyway, wala pa akong naisip na tag para dito. Saka na. Edit ko na lang. Pati nga title ng post ko eh, ang random. Sorry, after effect siguro sa akin ng CoE 123 Exam. Pero bukod dun, kasi water, tapos shed, gets mo na yun.

ANYWAY ULIT, siguro dahil sa kakarelate ko sa iyo sa bodies of water, required na ata na ang post ko related sa iyo ay sabaw. HAHA.

ETO TALAGA, seryoso na.

Alam ko naman na eh. Sinabi mo from the start. Nilinaw mo ang never-ending line sa gitna nating dalawa. From that moment, sabi ko na walang patutunguhan ito. Pero wala pa din, di tumalab ang mga babala ko sa sarili at nagtuloy pa din ang damdamin sa kanyang kahangalan patungo sayo.

Tapos dumating ako sa point na hinahanap na kita. Hindi ko mapigil yung sarili ko tignan ang presence mo at hintayin ka matulog. Ano yun, routine? Well, di naman lagi. Di kita laging gusto. Pero ayon minsan, tulad ngayon. HAY NAKO! Balita ko kasi, kahapon nakapagdecide na akong iwasan ka or ilimit na yung atensyon ko sa'yo. Pero pusang gala ang hirap. 

Ngayon nga eh, hindi ko alam. Feeling ko sumosobra na ako kaya naisipan kong itigil na. Pero naiisip ko pa lang na gagawin ko, bigla kitang naiisip, biglang parang hindi ko kayang gawin, lalo na ngayon, minsan na lang kita makita.

Seryoso, nakakamiss. At nakakainis kasi nakakamiss. Akala mo andami nang pinagdaanan eh pero wala naman talaga at feeling ko wala talaga akong karapatan makamiss o makaramdam ng kahit anong extreme feelings para sa iyo. At naiinis ako sa sarili ko dahil doon.

BAKIT GANITO! Bakit ang hirap? Bakit may kirot? Bakit?

BAHALA NA!

Matatapos na ang sem. Baka makalimot din ako sa bakasyon. Pero sana wag na maulit yung dati na lumala pagbalik. HAHA.

Mapaglarong tadhana, ano bang gusto mong mangyari? Bakit tayo gumagawa ng mga bagay na nakakasakit sa sarili?

Sorry dahil nahuhulog ako sa iyo, hindi ko sinasadya. Sorry sa lahat ng abala. Sorry kung hindi ko din kaya maging enough para sa iyo. Sorry kung hindi ako ang kailangan mo.

Sa sobrang kakaisip ko sa mga bagay na ito, nagimpulsive sama na lang ako sa fieldwork kahit na may exam ako sa lunes. Magpapakalunod na lang ako sa dagat doon. Ilulubog ko kasama ng feelings ko para sa iyo.

HAY! Mag-aaral na nga lang ako.

Shirtsleeves

"I can taste salt water

And if I blink again

You'll be sinking in

So we'll learn to swim in the oceans you made

I'll hold ya and you'll think of him

And pretty soon you'll be floating away"

Hindi ko alam kung bakit kanta ni Ed Sheeran ang naisip kong title para sa post na ito, or alam ko pero di ako sure. Sa tingin ko ka kasi, may point na nakuha atensyon ko sa kanta habang nakuha mo din iyong atensyon ko. Wait, sino?

Habang pinapakinggan ko si Sheeran, oo ibang kanta iyong nagustuhan ko. Basta isang araw, napansin ko na ang cute ng kantang ito. Parang ang saya niya kasi parang ang pagkakaintindi ko pa eh pag malungkot ka andito ako para sa iyo.

Oops.

Mali yung pagkakaintindi ko. Hindi pala siya masaya. Hindi talaga. At mas lalo pa nitong kinuha ang atensyon ko.

Maiba tayo. Hindi ko din alam bakit ko inaassociate ang mga tao sa kanta. At so far, madami na akong naassociate sa'yo pero ito pinili ko muna because reasons. :)

LORD! SANA HINDI HINDI NIYA ITO MABASA KAHIT IPOST KO PUBLICLY SA NET HAHA! PERO SANA PAG NABASA NIYA EITHER HINDI NIYA MAGETS OR MAGSTAY KAMI AS FRIENDS. :) HUHU friends nga ba tayo? :( (haha, wala namang nagbabasa ng posts ko eh.)

Hindi ko talaga inaacknowledge na may gusto ako sa iyo pero parang dahil sa post na ito, oo na din. Hindi ko talaga kaya maging sure sa ganitong mga feelings and sorry about that. Basta ang alam ko may times na napapaisip ako dahil sa iyo and I care for you, kahit as friends.

Anyway, kilala naman na kita beforehand pero nagstart talaga iyon nung inaya kita sumama sa akin. Wala akong feelings nung time na yon ha, nagyaya lang talaga ako kasi wala akong kasama. Tapos nagkwento ako sa iyo. Tapos nagkwento ka din. Masyado akong stressed nung araw na iyon so legit talagang wala akong ibang iniisip nung time na iyon kung hindi sarili kong problema. After that, wala pa din talaga. Pero naging concerned ako as friend. Medyo nakuha mo atensyon ko. At in fairness, nag-enjoy naman ako sa company mo. Thanks nga pala kasi nakatulong ka para ma-ease yung nararamdaman ko that time.

(Ang kulit, so saan nga nagstart?)

Well, right after. Tinuloy mo lang iyong sinasabi mo at mas nakuha mo ang atensyon ko. Tapos napaisip na ako sa sinabi mo. Tapos, inisip ko na din iyong mga sinabi mo beforehand. Mas naintindihan ko habang iniisip ko pa lalo. That moment, gusto kita yakapin at sabihing magiging okay lang ang lahat pero ang random naman nun if ever.

A few days ata after that, may ibang incident na nangyari. Nagburst ka ng feelings sa harap ko. Friend, hindi ko alam gagawin ko. I tried my best comfort you pero ang hirap mo maniwala.

At siguro dito sa mga incident na ito nagstart nga lahat. Wait, inisip ko nga pala na ganyan ka in general. I mean, hindi lang sakin. Kung nagkataon na ibang tao kasama mo, same lang nangyari at same lang yung gagawin mo. I mean, I know I'm not special pero that doesn't matter naman.

Pero legit, kahit as a friend gusto kita isave but I am as powerless. Strong ka, iyon yung alam ko. pero ayaw kitang nakikitang malungkot. Okay lang sa akin na magkwento ka tungkol sa iba mong gusto pero sana iyong nagpapasaya sa iyo hindi iyong sinasaktan ka lang lalo.

Hindi ko sinasadya itong feelings na ito pero kahit as a friend I wanted to be there for you. I want to make you feel your worth. Ayaw kong dinodown mo sarili mo kasi hindi ka kadown-down. I know for a fact that you are amazing. Yes. And I think, that is one reason bakit hindi ko maiwasang magfall.

Super weird pag sinabi ko sa iyo iyong nararamdaman ko. Una, dahil hindi ako sure. Pangalawa, ewan. Basta madaming rason.

Sorry parang wala nang flow itong post ko. Isa ito sa pinakasabog kong post ever! Haha! Alas-kwatro na ng umaga at hindi pa ako natutulog. Kanina kasi wala ako sa mood magblog tapos inipon ko ulit iyong feelings ko masulat lang ito.

Anyway, going back to the topic, sure akong gusto kong maging close sa iyo. At oo, nasa stage ako ngayon na hirap na hindian ka pag may hinihingi kang favor kahit na medyo may nasasacrifice, hindi ko siguro maiiisip.

Tapos natatawa ako nung tinanong niyo ko kung sino mga crush ko, sumisigaw na yung damdamin ko ng "IKAW! IKAW!" pero syempre sinabi ko iyong ibang minor crush ko. Tapos natatawa din ako pag nagrereact ka sa mga pinopost ko naman na nagpepertain naman sa iyo. Wala lang, medyo funny.

As of now, this state, i think mawawala din ito. Phase lang ganyan, na medyo malaki magnitude. Huhu, sana hindi ka naiirita kung randomly makulit ako. Lagi ka kasing bitin magkwento.

LORD! PLEASE SANA TALAGA! ARGHHHH!!! OO, ILANG BUWAN NA ITONG INTERNAL STRUGGLE BECAUSE OF REASONS, KAHIT HELL WEEK KO DUMADAAN SA ISIP KO PERO NAGTAGAL SIYA NANG WALA AKONG PINAGSASABIHAN.

Ang ironic lang kasi. Bakit sayo pa? Bakit ikaw pa? Bakit sa ganitong season? Bakit sa ganitong situation? Bakit? Basta ang hirap iexplain kung bakit ako nagtatanong pero yung totoo, bakit nga?

Tulad ng nature ng post na ito ang takbo ng utak ko at ng situation ko. Wala pang kasunod. Bahala na bukas. Gustuhin man kita makita at kausapin hindi ko naman alam ano sasabihin at dapat gawin. Ewan ko, siguro presence mo okay na. Basta iyon yung mga wish ko for now. Sana maging close tayo lalo at sana makamit mo yung happiness. Kapag masaya ka in any way, masaya na din ako. :) At kapag malungkot ka, dito lang ako. :)

"When salted tears won't dry

I'll wipe my shirtsleeves

Under your eyes

These hearts will be flooded tonight

I'll wipe my shirtsleeves

Under your eyes"

:))

"...Your eyes, your eyes, your eyes, your eyes, your eyes."