Getting Into the Mood Again

I will start blabbering about random current stuff just to get into the mood of blogging, for I have not done it in months.

Grabe start pa lang ng sem yung huling time ako nagblog! Eh, ang dami nang ganap, andami nang nagbago, andami nang moments na hindi ko nasulat. There, there future self if nakalimutan mo man yung mga iyon at wag mo sana isisi sa past self mo dahil hindi niya naiblog kasi naging busy siya. Intindihin mo na lang. 

Anyway, random share number one, music-dependent pa din ako. Himala kasi hindi lumang mga kanta lang yung pinakikinggan ko. Legit, andami nang bago sa playlist ko compared sa dating ako na paulit-ulit lang, pabalikbalik sa nakaraan.

Ano pa bang bago sakin nayong sem? Ah, iyon, puro programming stuff ako ngayong sem. Iyon na ata pinakapeg kong matutunang skill ngayon. Nag-CS org ako tapos may tatlong programming class ako ngayong sem. Sobrang hassle! Pero masaya kahit papaano.

Tapos, random clingy-ness sa random people. May bagong set ng mga tao na naaattach ako. HUHUHU HERE WE GO AGAIN. Tapos lalo lang lumalaki distance ko sa ibang tao for some reason I don't know or I know but I'm not willing to find out.

Mga stress ko this season? hmm. Mostly ilalagay ko sa isang bukod na post, baka yung "One Liter of Litter" na post. That same old insecurity. :))

Ops! By the way, nabaon na sa baul yung after 2AM sessions. Iba na iyung tinutukoy ko sa future post na "Shirtsleeves". Abangan na lang.
On the other hand, part of me wants to give up on this sem pa din. Ironically, im relatively doing great naman. this sem is relatively one of my favorite despite all of those pesky requirements. I don't know. Siguro nagiging chicken nanaman ako. Siguro alam ko sa sarili ko na may danger pa din akong mawala next sem. I mean, as of now wala akong future. Dead end pa. Alam niyo namang isa akong tipo ng tao na plano ng plano pero this time talaga, I map a dozen of if-else statement pero none of it is really that certain. Pwedeng maging super EEE na ko next sem or magshift, or magLOA/AWOL, lumipat ng school, tumigil mag-aral o kung ano man. May extra thin na line sa two opposite edges of life. And I'm trying to be extra careful. :)

Anyway, sige na nga! :) Magpopost na din ako ng ibang supposed-to-be posted ko na na post. (That was a super redundant statement.) I'll try to remind myself of how I feel at certain moments na linipasan na ng panahon. Pero ayun, ongoing pa naman sila so may fresh feelings pa din na involved. :)

I Am Not Lost

I am found, or at least, I'm trying to.

On the last year of its first century, I decided to drift away. I wanted to find my own path despite all strong currents. And going away from one doesn't mean that I am not happy, that I am unfortunate, that I am lost.

Please, I don't need pity. And I know, they will never understand me as long as they stay on the same boat. But I hope they don't get me wrong. I had no problem with them. I just feel that I am not one of them. Also don't get the wrong idea I got it from somewhere or someone else. I got from all over the place and decided on my own, no one needs to tell me. It is not something I have decided in one night. It is more of something that accumulated over time, even through my childhood up until now and I just had the courage to speak about it.

I didn't want to be a hypocrite. I didn't want to be pretentious. And I am not sorry for what I've done.

IMPULSE: After 2 AM (Part 11)

Mananahimik na sana ako.

Pero ayun, nung isang araw, nagising akong galit na galit sa mundo. Saksi ang mga rommates ko. Bakit kasi sa lahat ng mapapaniginipan ko ikaw pa?

Ganito kasi. Ang saya-saya ko sa panaginip na parang dream come true. Ang saya-saya kong kasama ka daw. Oo, napakasaya ng panaginip ko. Kaya nga napakalungkot nung magising ako. "Panaginip lang pala", bulong ko sa sarili.

Mananahimik na sana ako pero naistorbo ang natutulog kong damdamin. Haha, charot.

Pero seryoso,

you. bitch. dream.

Huwag mo na guluhin itong stabilizing state ko.

Final Value Theorem: After 2AM (Part 10)

Limit approaching you. Well, di ko masabi kung towards steady-state na ito. Pero may bagay na medyo sure ako.

Una, di na ko nagseselos to other people. Hindi na ko gaanong kaaffected sa mga ganap at gawa ng external forces.

Pangalawa, naprove ko, after more than a week, may feelings pa din ako para sayo.

Well, well, biruin mo yun. Pero ayun, okay na kong friends tayo. Okay na kong nakikita ka sa klase. Okay na kong nag-uusap tayo. At kung ano man ang kahantungan na feelings na to. Maging unstable man at magapproach ng infinity amplitude, or magdecay to zero, or magstay sa certain value, medyo sure akong magiging okay na ako from now on when it comes to you. Anyway, sorry, susulitin ko pa din yung mga sandali with you. Magsasabi ako ng iba't ibang tao na kunwari gusto ko pero ang totoo, masaya ako tuwing andito ka sa tabi ko. :)

Lifetime Investment

Today is another day.

Yeah. It has been like forever  but I won't forget things even if I have to repeat the same story for you because you have that goldfish memory.

I'll make it short. There aren't anything I regret about us. If there is, that will be the time that I denied, refused to have you. Second, is the time I attempted to replace you. I'm so happy it didn't turn out that way.

Well, now, I think I am investing more than I can offer. I am giving away more than I could handle. This is the point of no hold backs, no U-turns, no rewinds. All out. All in.

I put every bit of faith in our friendship. I have the highest hopes it will last a lifetime. You are one of the only few things, I hold on to. I'm happy about it.

Please, never let me down, and I promise, I won't.

A Little Too Ironic

Who would have thought it figures?

Sobra sa lamig. Sobra sa init. Tignan ko lang kung hindi ka magkasakit sa pabago-bagong kondisyon ng damdamin mo. Hindi ko maintindihan talaga ang takbo ng utak ng ilang tao. Kahit na, simula elementarya ako, wala na akong ginawa kung hindi pag-aralan ang daloy ng pag-iisip ng tao. Sa huli, magkakamali at magkakamali pa din ako.

Pabago-bago kasi, bukod sa ideya na iba-iba ang ugat. Iba-iba kasi ang tao, at iba-iba din ang sitwasyon, at isa pa, iba-iba din ako sa iba't ibang panahong hinaharap ko ang mga ito. Kung iisipin, marahil pati ang pananaw ko noon at ngayon ay iba, at maaaring ito ang may pinakamalaking epekto sa aking pagpapasya.

Pero ako pa rin ako. At ikaw pa din ikaw. At ang mundo ay mananatiling ang mundo at patuloy lang na iikot kahit ano pa mangyari, kahit ano pa ang aking mapagdesisyunan. At siguro, kahit pumili ako ng pumili ng gagawin, magplano ako ng magplano ng kinabukasan, hindi maiiwasang hindi ito masunod dahil sa mga bagay na hindi inaasahan. "Pagkakataon" daw. Oo, mahirap man tanggapin, gaano man tayo kaagap, isang malaking porsyento ng resulta ay galing talaga sa pagkakataon. 

Pinag-aaralan namin maigi yan. Isang buong asignatura yan. Sa iba, buong buhay nila ang inilalaan nila para sa pag-aaral ng mga pagkakataon. Nakakatawa lang kasi, ano nga ba ang pagkakataon na maintindihan nila ito ng buo.

Teka, maintindihan itong pagkakataon ng buo. Oo nga pala. Hindi din tayo sigurado kung totoo itong pagkakataon na ito o nakatadhana na ang lahat mangyari. Wala ding paraan upang masabi. Minsan, ang sakit lang isipin na ganito tayo at susunod lang sa daloy o gagawa ng daloy na hindi natin alam bakit mayroon.

Ano nga ba ang meron? Ano nga ba ang wala? Meron nga ba o wala? Paano mo masasabi na nandito talaga tayo sa mundong sa isip nating ginagalawan natin? Paano kung sinasabi lang talaga ng utak mo na ito ang totoo? Ano nga ba ang totoo? Totoo o peke? Paano mo masasabing peke ang peke kung mukha itong totoo? Hindi ba parang totoo na din yun? Tama? Ano nga ba talaga ang tama? Sino nga ba ang nagdidikta ng tama? Ang tama nga ba ay laging tama at ang mali ay laging mali? Bakit ang dating mali ay tama na ngayon at baligtad?

Ginugulo ko lang ang utak mo. O kaya, magulo lang talaga ang utak ko at kinailangan kong ilabas ang mga tanong na habambuhay kong hindi masagot. Lagi na lang iisipin. Lagi na lang tatanggapin.

Basta, sa huli, gagana din ang lahat at iikot pa din ang mundo kahit wala ang tulong mo. Lilipas din ang panahon, at makakalimot din ang mga tao kahit na maiwan ka sa gitna ng pagkakataon.

Overload: After 2 AM (part 9)

Ang sama lang ng pakiramdam ko ngayon at mabigat na ang eyelids ko pero masyado kong namiss ito. Long time no session.

OVERLOAD. Kapag mabigat na at gusto mo na bitiwan. Kusa na lang mag-ooff.

Masaya naman ako. :) Kasi nawala na lahat ng conflict na alam ko as of this moment. Well, update lang, hindi ko nasabi. :) Kahit gaano kacasual ng nasa isip ko hindi ko nagawa. Parang dumating na lang iyong time na okay na lang ako at bahala na kung masabi ko at hindi kasi parehas lang iyon sa iyo. Meanwhile, sa process kasi ng engot stage ko, may iba pa akong napahamak. Hay. Iyon talaga eh. Isa sa mga dahilan bakit nakakawalang gana ang sarili. Nabagabag nanaman ako ng higit-kumulang isang buwan kakaisip ng mga bagay-bagay. Pero buti na lang, napapag-usapan. 

Ayon, akala ko okay na ulit. Nawala na iyong awkwardness ko doon sa taong iyon pero pinaisip, pinareevaluate nanaman niya nararamdaman ko sa iyo. Hindi ko naman pinagkakaila mga sinabi niya. Pero iyong mga sinabi ko sa kanya dati still holds true. "Bakit pa?" 

Kung may gagawin naman ako na alam ko wala namang magiging epekto, bakit pa? 

Hindi ito pagiging emo shit ha. Nagpapakatotoo lang. Legit talaga na gusto ko lang na maging friends tayo. Nothing more, nothing less. Swear, nawawala-wala na iyong kahibangan ko kaya mas okay na. At alam ko naman sa sarili kong magdidisappear. Hahaha! Hinihintay ko lang kasi kusa lang siya at hindi mo mapipilit mawala.

Kahit anong baon gagwin ko, kung mananaliting buhay, lagi mo din yang hahalukayin. Dalawa lang iyan. It's either, iunderexpose ang sarili hanggang sa mawala, o ioverexpose ang sarili hanggang sa mawala.

Hai. Nakakahiya pa din ang gulong ginawa ko. Hindi ko ineexpect iyon sa sarili ko. Sana maregain ko tiwala ng mga tao.

Pero alam mo, nanghihinayang ako sa dalawang buwan na ito. Hindi ko lang sure kung alam mo kung bakit. Pero ewan, basta masaya ang lahat!