oo, ang isang sem ay parang bangin. . .
madaming naganap. . .
MAHUHULOGorgacadsBAsarililablaypAKOkaibiganikawSAkatangahanlahatBANGIN. . .
abangan. . .
_________________________________________________________________________
mga awitin ng nakaraan. . .
muling hahalungkatin. . .
at isisiwalat. . .
ang taglay na kamaisan. . .
abangan din. . .
____________________________________________________________________
sa susunod na mga kabanata ng BLOG na walang nagbabasa
(kasi nga ayaw kong may magbasa)
ngayong SEMBREAK, malapit na xD
Wednesday, October 19, 2011
Thursday, June 9, 2011
koments at mga testi (Friendster Blog October 16 2007)
naun….. bnalkan q uli ung mga testi at koments q…..
bnasa q uli ung iba…..
syempre…….ung mga matino…….angganda at nkakamiss
pero s lhat ng nbasa q eh ung ibang gawa mo….
naalala q ung mga days na gnun ka….
nkakamiss…….
naun….. sinisisi ko sarili ko kasi ako nmn may ksalanan kung bkt ka ngbago…
sorry T.T…
ndi n b tlga pde iblk ung dti????
basta!!!!
miss n kita!!!!
……..
bnasa q uli ung iba…..
syempre…….ung mga matino…….angganda at nkakamiss
pero s lhat ng nbasa q eh ung ibang gawa mo….
naalala q ung mga days na gnun ka….
nkakamiss…….
naun….. sinisisi ko sarili ko kasi ako nmn may ksalanan kung bkt ka ngbago…
sorry T.T…
ndi n b tlga pde iblk ung dti????
basta!!!!
miss n kita!!!!
……..
a little too much (Friendster Blog December 8 2007)
reality is really weird…i’ll say….. as i look around and see different people…..
those people who have a lot… usually wants less and those who have little wants more…… that is where envy starts… because some people doesn’t like what they have but others wants and vice versa….we never get contented with what we have…never been happy on what God had given… but even a simple "thank you" was never been uttered by some….
people seek for perfection which does not exist in this world…. that’s y they search for remedies…. then once they have it… people still want more….
anyway….. we can’t blame them…. for it is their nature….
but….on the other hand…. we should not forget that everything here in this world is just borrowed…… and soon……we will return it back to where it came from…. we are in debt…..as long as we are alive….so as early as now……learn to thank and appreciate….
those people who have a lot… usually wants less and those who have little wants more…… that is where envy starts… because some people doesn’t like what they have but others wants and vice versa….we never get contented with what we have…never been happy on what God had given… but even a simple "thank you" was never been uttered by some….
people seek for perfection which does not exist in this world…. that’s y they search for remedies…. then once they have it… people still want more….
anyway….. we can’t blame them…. for it is their nature….
but….on the other hand…. we should not forget that everything here in this world is just borrowed…… and soon……we will return it back to where it came from…. we are in debt…..as long as we are alive….so as early as now……learn to thank and appreciate….
JusmE (Friendster Blog August 4 2009)
marahil wala n ngbubukas ng blog ko
ni ako…2007 pa huli qng post
tpos d ko na tlga tntgnan…
ngayon lng ulit…
tapos makikita ko yang blog ko tungkol sayo..
october 2007 pa
anong petsa na ngayon oh
e hanggang naun ganun pa dn nraramdaman ko
nagsisisi pa din sa pagkawala mu
nagsisisi na d q pnrmdam sau un
jusme jusme
hanggang nayon
ang tanga ko na maghntay sa pagbblik mo
e paano kung d ka na bumalik?
e paano ko naman malalaman un kung d mo sinasabi?
jusko jusko
bakit b naman kasi kelangan pa mngyari lahat ng ito
please, bumalik ka na
araw araw ko iniisip kung babalik ka pa
miss na kita
lagi ko naman sinsabi sayo un e
mahal kita
sinabi ko na din sayo yun pero di ka naman naniniwala
isipn mu naman…
naubos na lahat ng panahon…
dahil wala ka
tapos…
yung panahon matatapos na din…
hm, siguro nga ngayon
tamang d mo na aq kailangan sa buhay mo
d na bale
gusto ko lang sabihin na
mahal pa rin kita
mapatawad mu sana ako
wag mu sana ako makalimutan
salamat sa lahat
at
maghihintay ako
o sabihin mong di ka n babalik
para wala ng maghintay
______ntatapos ang post ngunit wala po itong katuturan haha______
_nakapagtataka_
ni ako…2007 pa huli qng post
tpos d ko na tlga tntgnan…
ngayon lng ulit…
tapos makikita ko yang blog ko tungkol sayo..
october 2007 pa
anong petsa na ngayon oh
e hanggang naun ganun pa dn nraramdaman ko
nagsisisi pa din sa pagkawala mu
nagsisisi na d q pnrmdam sau un
jusme jusme
hanggang nayon
ang tanga ko na maghntay sa pagbblik mo
e paano kung d ka na bumalik?
e paano ko naman malalaman un kung d mo sinasabi?
jusko jusko
bakit b naman kasi kelangan pa mngyari lahat ng ito
please, bumalik ka na
araw araw ko iniisip kung babalik ka pa
miss na kita
lagi ko naman sinsabi sayo un e
mahal kita
sinabi ko na din sayo yun pero di ka naman naniniwala
isipn mu naman…
naubos na lahat ng panahon…
dahil wala ka
tapos…
yung panahon matatapos na din…
hm, siguro nga ngayon
tamang d mo na aq kailangan sa buhay mo
d na bale
gusto ko lang sabihin na
mahal pa rin kita
mapatawad mu sana ako
wag mu sana ako makalimutan
salamat sa lahat
at
maghihintay ako
o sabihin mong di ka n babalik
para wala ng maghintay
______ntatapos ang post ngunit wala po itong katuturan haha______
_nakapagtataka_
Butihing Post (Tumblr Post May 31 2010)
this past few days… i find rage for every person that passes my eyes, then criticize their faults. but then, i asked myself, “what is wrong?” i looked at the mirror, i looked inside myself and saw my heart burning, well, just a little more time to take for it to be dust. i tried to kill the fire with my tears, but, i can’t… .
…
…
…
…
TAMA NA NGA ANG KADRAMAHAN!!!!!!!!! xD practice lng po un…
…
…
ang totoo nian….. lumagpas ang mga araw ko na nanlulumo ako at di ko alam ang dahilan…
…
perhaps a week or more, i don’t know, what’s wrong. I thought of answers. Maybe I’m paranoid of going to college as it draws nearer now, or maybe i just lack so much attention this vacation. I dont know if i really dont have time or i just refuse to, but i wanted to, insane. well, that’s me nobody can change that fact. I don’t know why the hell do i do things against my will.
…
…
hmmmm, its part but its not the answer. but it might really be related to wanting more attention, hmmm, what specifically? up to what extent?
…
How am i doing these times? I don’t feel like doing anything. I don’t get excited to the things that i used to. i even became irritated about one of my favorite bands. i divert my attention to something that would waste my time. I even do things that would make people talk to me, example, spamming in everything. ignoring what i love and talking bout the things that in reality, doesn’t even matter to me.
…
hmmm….marbe im just bored… … . or not…
…
MAY 31, 2010»> a day of realization
…
yesterday, a song played, it was one of my favorites before. i listened to it and even sang with it at the top of my lungs without knowing it will lead me to the answer. yes. i know now what is wrong. it’s frustration.
…
…frustration for music…
…
my first and last love. i love music since the time i don’t remember, i lived with it and id die without it. It might really be my true passion. but then, as more time passes by, the more the world lets me realize, it’s not meant for me.
…
yes. i want to know EVERYTHING, everything about anything about music. yes. when i go to music stores, i want to buy everything that’s in there, or at least, one xD. why can’t i just grab something i want and take it home with fulfillment? yes. i awfully get insecure when my siblings started to learn new instruments. well, im not being selfish but it sometimes pains me that no one can understand my dedication for music and chances just pass by other people easily, as for me, it takes everything to have it. why can’t i have those kind of chance?
…
“i used to do this. i used to do that. i used to love this. i used to love that.”
…
i told that to myself xD but then, a friend i’m thankful of woke me up to my insanity and made me realize… ”i still want to do this. i still want to do that. i still love this. i still love that.”
…
oh well, that’s life. what’s important? im okay now and im back in action xD
…
…
PS: im not being selfish here. there are just things that i wanted to fulfill myself xD. meaning im just an overly obsessed geek of music. dont get me wrong. i believe that MUSIC IS FOR EVERYONE!!!!!
…
…
…
…
TAMA NA NGA ANG KADRAMAHAN!!!!!!!!! xD practice lng po un…
…
…
ang totoo nian….. lumagpas ang mga araw ko na nanlulumo ako at di ko alam ang dahilan…
…
perhaps a week or more, i don’t know, what’s wrong. I thought of answers. Maybe I’m paranoid of going to college as it draws nearer now, or maybe i just lack so much attention this vacation. I dont know if i really dont have time or i just refuse to, but i wanted to, insane. well, that’s me nobody can change that fact. I don’t know why the hell do i do things against my will.
…
…
hmmmm, its part but its not the answer. but it might really be related to wanting more attention, hmmm, what specifically? up to what extent?
…
How am i doing these times? I don’t feel like doing anything. I don’t get excited to the things that i used to. i even became irritated about one of my favorite bands. i divert my attention to something that would waste my time. I even do things that would make people talk to me, example, spamming in everything. ignoring what i love and talking bout the things that in reality, doesn’t even matter to me.
…
hmmm….marbe im just bored… … . or not…
…
MAY 31, 2010»> a day of realization
…
yesterday, a song played, it was one of my favorites before. i listened to it and even sang with it at the top of my lungs without knowing it will lead me to the answer. yes. i know now what is wrong. it’s frustration.
…
…frustration for music…
…
my first and last love. i love music since the time i don’t remember, i lived with it and id die without it. It might really be my true passion. but then, as more time passes by, the more the world lets me realize, it’s not meant for me.
…
yes. i want to know EVERYTHING, everything about anything about music. yes. when i go to music stores, i want to buy everything that’s in there, or at least, one xD. why can’t i just grab something i want and take it home with fulfillment? yes. i awfully get insecure when my siblings started to learn new instruments. well, im not being selfish but it sometimes pains me that no one can understand my dedication for music and chances just pass by other people easily, as for me, it takes everything to have it. why can’t i have those kind of chance?
…
“i used to do this. i used to do that. i used to love this. i used to love that.”
…
i told that to myself xD but then, a friend i’m thankful of woke me up to my insanity and made me realize… ”i still want to do this. i still want to do that. i still love this. i still love that.”
…
oh well, that’s life. what’s important? im okay now and im back in action xD
…
…
PS: im not being selfish here. there are just things that i wanted to fulfill myself xD. meaning im just an overly obsessed geek of music. dont get me wrong. i believe that MUSIC IS FOR EVERYONE!!!!!
Friday, June 3, 2011
Tuwing Umuulan at Kapiling Ka
I know it's weird, but I'm actually talking about my summer.
Ni ako, di din mawari bakit ulan pa ang naging highlight ng summer ko. Ang init naman. Siguro mas malalim pa ang dahilan sa inaakala ko.
Summer classes. kakaiba. Akala ko kasi, isa itong pagkakataon para magpaka-GC. Medyo matagumpay din naman ako dun pero di pa din kasi ako nakuntento. It's like everyday's the same. I'll walk to my PE class na line dance na uber cute at may uber cute na prof. Tapos, maglalalakad ulit. Tapos, magmath class at maglarolaro sa sunken. wait. may nalagpasan ano. yung makasama siya halos araw-araw. Oo nga no. Madami pala kaming nagsasama-sama sa mga oras na iyon ng araw pero ikaw lang nakikita ng mga mata ko. Ano bang nangyari sakin?
Araw-araw na lang. Lagi na lang. Ikaw yung tuwing kausap ko, wala nang ginawa kundi i-bully ako. Tapos, ang yabang yabang at ang cold. Ang landi pa sa girls pero medyo nagbago. Napaka vain. Pero bakit ikaw pa din?
Naalala ko na. Ikaw nga pala ay gusto ko nung first sem pa. Medyo nawala lang dahil din sayo. Pero bakit parang bumalik yung pakiramdam? Tama! Oo nga! dahil nga pala sa isang sagradong larong ako ang pasimuno. Akala ko kasi wala na kaya ayos lang sabihin na ikaw pero hindi pala. Nagulumihanan lang ako at lalong nag-isip sa'yo.
Para sa akin, malungkot ang ulan. Mag-isa ka. Nababasa. Nilalamig. Basta ganun lagi ang naiimagine ko kapag naiisip ko ang ulan. Para sakin ba'y kalangitan din ay lumuluha. Eh, Bakit ba? Ba't di ko maiwasan malungkot gayong masaya naman ang iba?
Well, its the same reason why I wanted to give up before. I'm in love with you. But she's with you. Well, she's my friend. I'm really happy for her. Pero aaminin ko. Masakit. Ayos lang. At saka, on the first place, sino ba naman ako, hindi ba?
Di ako sanay na kinakausap niya ko ng matino. Kasi nga di ba, pambubully niya ang kinasanayan ko. Pag naninibago ako, basta lumalayo ako. Ayaw ko kasing manggulo. Ako lang din naman kawawa. Kahit medyo mahirap iwasan. Ikaw lang kasi. Pinilit kong ibaling kung kani-kanino pero ikaw lang talaga. Natamaan ako ng kalaban ni batman.
Huwag nga kayong mag-isip ng iba diyan. Ang gusto ko lang, maging magkaibigan tayo. Closer. Where forever is possible. Tapos, alam ko, dadating din ang panahon na mababaling ko din ito sa iba. Medyo matatagalan lang. Kung di pa din, ibabaling ulit sa iba pa. basta bahala na.
Basta, magiging masaya din ako. Lalo na pag masaya kayo. Sana ganun na lang kadali. Kesa sinisiwalat ko tong katangahan ko. Eh, so? malapit na din naman magpasukan ulit eh. Iba-iba na yung makakasama ko sa mga panahon na walang maggawa. Baka kako naover-exposed lang ako sa iyo at masyadong nag-iisip kaya nagkakaganito. Mukhang medyo tama din ako kasi medyo nabawasan nung nagbakasyon. Pero, kahit nawala na ang bagyo, may ulan pa din.
Nauulanan ako kahit tirik ang araw. Nauulanan ako kahit may bubong. Nakikiayon ang kalangitan sa damdamin ko. Asahan niyong gigising din ako sa panaginip na ito.
Ni ako, di din mawari bakit ulan pa ang naging highlight ng summer ko. Ang init naman. Siguro mas malalim pa ang dahilan sa inaakala ko.
Summer classes. kakaiba. Akala ko kasi, isa itong pagkakataon para magpaka-GC. Medyo matagumpay din naman ako dun pero di pa din kasi ako nakuntento. It's like everyday's the same. I'll walk to my PE class na line dance na uber cute at may uber cute na prof. Tapos, maglalalakad ulit. Tapos, magmath class at maglarolaro sa sunken. wait. may nalagpasan ano. yung makasama siya halos araw-araw. Oo nga no. Madami pala kaming nagsasama-sama sa mga oras na iyon ng araw pero ikaw lang nakikita ng mga mata ko. Ano bang nangyari sakin?
Araw-araw na lang. Lagi na lang. Ikaw yung tuwing kausap ko, wala nang ginawa kundi i-bully ako. Tapos, ang yabang yabang at ang cold. Ang landi pa sa girls pero medyo nagbago. Napaka vain. Pero bakit ikaw pa din?
Naalala ko na. Ikaw nga pala ay gusto ko nung first sem pa. Medyo nawala lang dahil din sayo. Pero bakit parang bumalik yung pakiramdam? Tama! Oo nga! dahil nga pala sa isang sagradong larong ako ang pasimuno. Akala ko kasi wala na kaya ayos lang sabihin na ikaw pero hindi pala. Nagulumihanan lang ako at lalong nag-isip sa'yo.
Para sa akin, malungkot ang ulan. Mag-isa ka. Nababasa. Nilalamig. Basta ganun lagi ang naiimagine ko kapag naiisip ko ang ulan. Para sakin ba'y kalangitan din ay lumuluha. Eh, Bakit ba? Ba't di ko maiwasan malungkot gayong masaya naman ang iba?
Well, its the same reason why I wanted to give up before. I'm in love with you. But she's with you. Well, she's my friend. I'm really happy for her. Pero aaminin ko. Masakit. Ayos lang. At saka, on the first place, sino ba naman ako, hindi ba?
Di ako sanay na kinakausap niya ko ng matino. Kasi nga di ba, pambubully niya ang kinasanayan ko. Pag naninibago ako, basta lumalayo ako. Ayaw ko kasing manggulo. Ako lang din naman kawawa. Kahit medyo mahirap iwasan. Ikaw lang kasi. Pinilit kong ibaling kung kani-kanino pero ikaw lang talaga. Natamaan ako ng kalaban ni batman.
Huwag nga kayong mag-isip ng iba diyan. Ang gusto ko lang, maging magkaibigan tayo. Closer. Where forever is possible. Tapos, alam ko, dadating din ang panahon na mababaling ko din ito sa iba. Medyo matatagalan lang. Kung di pa din, ibabaling ulit sa iba pa. basta bahala na.
Basta, magiging masaya din ako. Lalo na pag masaya kayo. Sana ganun na lang kadali. Kesa sinisiwalat ko tong katangahan ko. Eh, so? malapit na din naman magpasukan ulit eh. Iba-iba na yung makakasama ko sa mga panahon na walang maggawa. Baka kako naover-exposed lang ako sa iyo at masyadong nag-iisip kaya nagkakaganito. Mukhang medyo tama din ako kasi medyo nabawasan nung nagbakasyon. Pero, kahit nawala na ang bagyo, may ulan pa din.
Nauulanan ako kahit tirik ang araw. Nauulanan ako kahit may bubong. Nakikiayon ang kalangitan sa damdamin ko. Asahan niyong gigising din ako sa panaginip na ito.
Saturday, April 2, 2011
A Little Less Than a Year After
This is me. a new me. yung nagtatagalog na sa blog.
I'll give you an update. Today is my first day of 2-week summer vacation as a college student. And many things had happened to me within the year.
Being a BS ECE student in UP is surely a tough fight. Especially, if you don't know what your fighting for. At first, I can't imagine myself in this course and so I'm planning to shift. But my thoughts that time already changed.
Before the classes start, I met UPTC. Yes, alam mo yung sabay-sabay kayong sasabak sa gyera kasi lahat kayo freshmen. Tapos biruin mo hanggang ngayon intact pa rin yan kasama ang UPTC na non-Diliman. O, di ba astigin!! Nung pasukan akala ko, tapos na ito pero hindi pala. Vin texted me na tumambay sa CASAA minsan. too bad, i have classes every lunch so I can't go with them regularly. Tapos ngayong second sem, we lost a friend along the way. Which is so sad. Nalulungkot din ako dahil feeling ko andami kong na-miss dito. Sana next year mabawi ko.
Tapos, I met G-19, ang best block ever! For an ECE block na mas madami ang girls kesa sa boys, may Oble, may advance sa math, may mga ampon at mga parang naligaw lang sa kurso. Wala ata ni isa samin ang nakakaalam kung ano ba talaga ung susuungin naming kurso. Parang una pa lang, wala pang majors e more than half gusto na umalis. Isa ako dun. Well, sabay sabay naming naexperience ung mga teacher like dun sa math except dun sa nagadvance hahahahahahhahaha. Tapos nung second sem, kami kami pa din magkakasama sa upuan pwera na lang sa ibang bumubukod na. Meron nga nagdrodrop na ng subjects at meron ding lilipad ng ibang bansa. Nameet ko, di lamang sila pati ang ilang friends nila, usually sa highschool or classmate sa ibang subjects. Tapos un.
Di mawawala syempre ang UP CKT na talgang bumuo ng College life ko no. Halos lahat ng bago, dito ko naexperience. Dati, walang dahilan bakit sumali ako, pero ngayon, wala nang dahlan para umalis ako. Block handler namin sila, di ko talaga alam kung factor un, pero gusto ko na sumali bago ko pa malaman eh. Wait. Ano nga ba mga ngyri sakin dito? Buddy ko si Kuya Jade nung app ako. Ex president at busy pero supportive pa din. Pinilit kong kilalanin lahat ng kaya kong kilalanin. Tapos, dito ako unang nag-amazing race with DLSU at ADMU at UST ECE pa! Dito din ako nagvolunteer for Y4IT pero di dahil kelangan, gusto ko lang din talaga. Basta nung 1st sem, kung san san ako napadpad. Pati din pala nung second sem, sumali ako ng smokers at dulaang engg. Sumali sa himig at nakaexperience ng isang national quiz bee called squeeeze. amazing di ba? basta ang sayasaya dito.
tapos naging USC volcorp ako na kakaiba siguro sa lahat. Eto ang pinakahaggard na pagvovolunteer ko ever. Pero masya, pero may parts na hindi din. Dito ko naranasan habulin ng guard habang nagpopost ng pubmats. dito ko din naranasan magpupupunta sa offices regarding sa papers and requests. Dito ko nakita gaano kademanding ang mga s*******. Tapos, dahil labas xa ng EEE, mas kakaiba ang mga tao, may iba silang pananaw sa buhay. Basta iba, mahirap iexplain. Anyway, d ko nasabi, dalawa lng naman pinagvolunteeran ko, UP Fair at Jobfair. magkaibang magkaiba sila. as in. mas gusto ko magvolunteer sa jobfair, mas gusto ko mga tao dun. basta, ang hirap tlga magvolunteer pero may sense of fulfillment kasi at inner growth. Nag ELPS nga ko for next year eh.
UPCBI naman!!! wala ako masabi dito. nalulungkot lng din ako di ako naging active dito ng 1st sem. pero eto ako ngayon. basta, alam na kung bat ako eto naun.
anu pa ba? syempre ansaia din mag korean class sayang 7am xa, di ko matugunan ng ayos. Saya din magduckpin at magtable tennis. Saya din makakilala ng mga ibaibang prof at ibaibang style ng pagtuturo. tapos magsusummer pa ko ngayon. haha, di ko lam kung labag sa kalooban ko to pero sa tingin ko aus din minsan na bumabagsak bagsak, basta babawiin na lang. Nako, nako, ngayon lang ako naging ganto kasipag, tapos kulang pa din. alam mo yun? parang kahit anung gawin mo alanganin, at kelangan mong tanggapin.
Pride ba to? oo at hindi. oo dahil ayaw ko sumuko. hindi dahil ayaw ko din sumuko. haha. pride is like a bitter pill. ayan, random na ko. random na ko noon, mas random pa ko ngayon.
basta, nagsisisi pa din ako sa pagkukulang ko, nalulungkot ako madami akong na-miss pero di kasi maiwasan. College is different. You have to face the truth that you should choose. Decision making nga kumbaga. Me, i decide what i think is better without knowing if it is right. Sabi ko nga, ayos lang lumihis minsan pag di sadya basta alam pabalik. but remember, we should know the difference between giving up and to have had enough.
May nakalimutan pa ba ako? ilagay ko na lng sa mga susunod ko pang posts.
I'll give you an update. Today is my first day of 2-week summer vacation as a college student. And many things had happened to me within the year.
Being a BS ECE student in UP is surely a tough fight. Especially, if you don't know what your fighting for. At first, I can't imagine myself in this course and so I'm planning to shift. But my thoughts that time already changed.
Before the classes start, I met UPTC. Yes, alam mo yung sabay-sabay kayong sasabak sa gyera kasi lahat kayo freshmen. Tapos biruin mo hanggang ngayon intact pa rin yan kasama ang UPTC na non-Diliman. O, di ba astigin!! Nung pasukan akala ko, tapos na ito pero hindi pala. Vin texted me na tumambay sa CASAA minsan. too bad, i have classes every lunch so I can't go with them regularly. Tapos ngayong second sem, we lost a friend along the way. Which is so sad. Nalulungkot din ako dahil feeling ko andami kong na-miss dito. Sana next year mabawi ko.
Tapos, I met G-19, ang best block ever! For an ECE block na mas madami ang girls kesa sa boys, may Oble, may advance sa math, may mga ampon at mga parang naligaw lang sa kurso. Wala ata ni isa samin ang nakakaalam kung ano ba talaga ung susuungin naming kurso. Parang una pa lang, wala pang majors e more than half gusto na umalis. Isa ako dun. Well, sabay sabay naming naexperience ung mga teacher like dun sa math except dun sa nagadvance hahahahahahhahaha. Tapos nung second sem, kami kami pa din magkakasama sa upuan pwera na lang sa ibang bumubukod na. Meron nga nagdrodrop na ng subjects at meron ding lilipad ng ibang bansa. Nameet ko, di lamang sila pati ang ilang friends nila, usually sa highschool or classmate sa ibang subjects. Tapos un.
Di mawawala syempre ang UP CKT na talgang bumuo ng College life ko no. Halos lahat ng bago, dito ko naexperience. Dati, walang dahilan bakit sumali ako, pero ngayon, wala nang dahlan para umalis ako. Block handler namin sila, di ko talaga alam kung factor un, pero gusto ko na sumali bago ko pa malaman eh. Wait. Ano nga ba mga ngyri sakin dito? Buddy ko si Kuya Jade nung app ako. Ex president at busy pero supportive pa din. Pinilit kong kilalanin lahat ng kaya kong kilalanin. Tapos, dito ako unang nag-amazing race with DLSU at ADMU at UST ECE pa! Dito din ako nagvolunteer for Y4IT pero di dahil kelangan, gusto ko lang din talaga. Basta nung 1st sem, kung san san ako napadpad. Pati din pala nung second sem, sumali ako ng smokers at dulaang engg. Sumali sa himig at nakaexperience ng isang national quiz bee called squeeeze. amazing di ba? basta ang sayasaya dito.
tapos naging USC volcorp ako na kakaiba siguro sa lahat. Eto ang pinakahaggard na pagvovolunteer ko ever. Pero masya, pero may parts na hindi din. Dito ko naranasan habulin ng guard habang nagpopost ng pubmats. dito ko din naranasan magpupupunta sa offices regarding sa papers and requests. Dito ko nakita gaano kademanding ang mga s*******. Tapos, dahil labas xa ng EEE, mas kakaiba ang mga tao, may iba silang pananaw sa buhay. Basta iba, mahirap iexplain. Anyway, d ko nasabi, dalawa lng naman pinagvolunteeran ko, UP Fair at Jobfair. magkaibang magkaiba sila. as in. mas gusto ko magvolunteer sa jobfair, mas gusto ko mga tao dun. basta, ang hirap tlga magvolunteer pero may sense of fulfillment kasi at inner growth. Nag ELPS nga ko for next year eh.
UPCBI naman!!! wala ako masabi dito. nalulungkot lng din ako di ako naging active dito ng 1st sem. pero eto ako ngayon. basta, alam na kung bat ako eto naun.
anu pa ba? syempre ansaia din mag korean class sayang 7am xa, di ko matugunan ng ayos. Saya din magduckpin at magtable tennis. Saya din makakilala ng mga ibaibang prof at ibaibang style ng pagtuturo. tapos magsusummer pa ko ngayon. haha, di ko lam kung labag sa kalooban ko to pero sa tingin ko aus din minsan na bumabagsak bagsak, basta babawiin na lang. Nako, nako, ngayon lang ako naging ganto kasipag, tapos kulang pa din. alam mo yun? parang kahit anung gawin mo alanganin, at kelangan mong tanggapin.
Pride ba to? oo at hindi. oo dahil ayaw ko sumuko. hindi dahil ayaw ko din sumuko. haha. pride is like a bitter pill. ayan, random na ko. random na ko noon, mas random pa ko ngayon.
basta, nagsisisi pa din ako sa pagkukulang ko, nalulungkot ako madami akong na-miss pero di kasi maiwasan. College is different. You have to face the truth that you should choose. Decision making nga kumbaga. Me, i decide what i think is better without knowing if it is right. Sabi ko nga, ayos lang lumihis minsan pag di sadya basta alam pabalik. but remember, we should know the difference between giving up and to have had enough.
May nakalimutan pa ba ako? ilagay ko na lng sa mga susunod ko pang posts.
Subscribe to:
Posts (Atom)